วรทำอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเอ่ยขอบคุณ”
ถ้อยคำนี้คุ้นหูมากเช่นกัน
เขาช่างเหมือนเมื่อชาติที่แล้วทุกประการ
ทว่าท้ายที่สุดนี่ก็มิใช่ชาติที่แล้ว
นางยังไม่ได้ทำร้ายเขา และยังไม่ได้ทำให้เขาเดือดร้อนด้วย อีกทั้งไม่ได้ทำให้เขาต้องหมดอิสรภาพถูกจองจำ รวมถึงไม่ได้ทำให้มารดาหม้ายของเขาประสบคราวเคราะห์จนต้องสิ้นชีพทุกอย่างยังเริ่มต้นใหม่ได้ มิหนำซ้ำนางยังไม่ได้แต่งงานกับเสิ่นเจี้ยและไม่คิดจะเป็นฮองเฮา
เจียงเสวี่ยหนิงเก็บงำความลับทั้งหมดไว้ในส่วนลึกของนัยน์ตาด้วยความระมัดระวัง ควบคุมไม่ให้เล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย เพียงมองเงาร่างเขาพร้อมเอ่ยว่า “วังหลวงมีแต่อันตราย มีกลอุบายมากมาย กระทั่งรองเสนาบดีเฉินเองวันนี้เข้าวังมาก็เพียงทำตามหน้าที่อย่างเสียมิได้ ทว่าใต้เท้าจางกลับยอมสืบหาความจริงเพื่อคืนความบริสุทธิ์ให้เสวี่ยหนิง นับว่าสูงส่งกว่าพวกที่ดำรงตำแหน่งแต่ไม่ยอมทำหน้าที่บนโลกนี้มากมายนัก”
จางเจอเงียบงันไม่เอ่ยคำผ่านไปเนิ่นนานถึงพูดขึ้นมาว่า “ข้าน้อยเป็นเพียงคนวงนอกของเหตุการณ์ คุณหนูรองเจียงเป็นผู้ที่อยู่วงใน วันหน้าต้องระวังให้มาก”
เขาพูดกับนางในยามนี้ว่า ‘ข้าน้อย’ เช่นกันหรือ
เจียงเสวี่ยหนิงรู้สึกว่าคนผู้นี้ช่างถ่อมตนเสียจริง
นางกล่าวว่า “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว ในเมื่อยังต้องอยู่ในวังหลวงแห่งนี้อีกระยะหนึ่ง ข้าที่เป็นคนกลัวตายถึงเพียงนี้จะปล่อยให้พวกเขาทำร้ายโดยง่ายได้อย่างไรกันเล่าเจ้าคะ?”
“…”
จางเ
