ด้ที่อ๋องคนอื่นจะได้รับการแต่งตั้งเป็นรัชทายาทไปด้วยเช่นกัน คล้ายว่าฮ่องเต้จะยังไม่ได้ตัดสินพระทัยชัดเจน
หากอ๋องคนอื่นได้ขึ้นเป็นรัชทายาท ตำแหน่งไทเฮาของเซียวไทเฮานี้ก็จะเหลือเพียงเปลือกนอกเท่านั้น เพราะถึงอย่างไรอ๋องคนอื่นก็ไม่ได้ถือกำเนิดจากนาง
ทว่าหากเสิ่นเจี้ยได้รับการสถาปนาเป็นพระอนุชารัชทายาท เขายังเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของนาง ย่อมทำให้นางยังคงสถานะไทเฮาผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดดังเดิมได้นางย่อมอยากให้แต่งตั้งเสิ่นเจี้ยเป็นรัชทายาทอยู่แล้ว
แต่โอรสผู้เป็นฮ่องเต้อาจไม่ได้คิดเช่นนี้
ถึงแม้เซียวไทเฮาจะรู้สึกว่ายามปกติเสิ่นหลางมักกตัญูต่อตน แต่เชื้อพระวงศ์นั้นปราศจากความผูกพันทางสายเลือด ขอเพียงเกี่ยวข้องกับบัลลังก์มังกรก็ย่อมยากจะคาดเดา
เมื่อนางได้ฟังคำกล่าวนี้ของเจียงเสวี่ยหนิงกลับคิดไปไกลกว่าสิ่งที่อีกฝั่ายพูดนัก
หลังจากไม่เอื้อนเอ่ยวาจาอยู่ครู่ใหญ่ นางก็พลันเปล่งเสียงหัวเราะ ผ่อนคลายร่างกายในบัดดล กลับไปนั่งบัลลังก์บนเบื้องสูงอีกครา “ช่างมีฝีปากคมคายนักนะ เพียงแต่สิ่งที่เจ้าพูดมามันก็ถูกต้อง ในเมื่อเจ้าเป็นบุตรีของขุนนางใหญ่ การลงทัณฑ์ภายในวังหลวงย่อมไม่อาจใช้กับเจ้าได้ฉะนั้นข้าจะทำให้เจ้าสมปรารถนา!”
ดวงตานางซุกซ่อนประกายอำมหิตอันแสนเย็นชา เพียงกล่าวกับวังเฉวียนว่า “ส่งไปที่ศาลาว่าการของกรมอาญา หลายวันนี้พวกเขาคงทำงานจนหามรุ่งหามค่ำ น่าจะยังไม่กลับจวนกันถ้าคนยังอยู่จงไปตามเฉินอิ๋งมาให
