ศาลาว่าการกรมอาญาโดยใช้เวลาไม่นานนัก ครั้นได้รับพระราชเสาวนีย์เรียกตัวด่วนของไทเฮาก็ยิ่งรีบเร่งโดยไม่ยอมชักช้า
ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม เจิ้งเปั่าก็พาคนกลับมา
เจียงเสวี่ยหนิงคุกเข่าจนสองขาไร้ความรู้สึก รู้ว่าด่านที่ลำบากที่สุดกำลังจะมาถึงแล้ว และรู้ว่าเฉินอิ๋งขึ้นชื่อเรื่องเป็นขุนนางอำมหิต นางมารเฒ่ากล้าให้เขามาต้องมีอะไรแอบแฝง หากตนตกอยู่ในเงื้อมมือเขาจริง จุดจบต้องยิ่งอเนจอนาถเป็นแน่
นางหลุบตาลง
ได้ยินเสียงฝีเท้าหลายเสียงเดินผ่านข้างกายจากนั้นก็เป็นเสียงถวายพระพรเซียวไทเฮา…
“กระหม่อมเฉินอิ๋งรองเสนาบดีกรมอาญาถวายพระพรไทเฮา ขอไทเฮาจงทรงพระเจริญ!”
“ลุกขึ้น”
เจียงเสวี่ยหนิงใจเย็นวาบไปหลายส่วน ฝืนบังคับไม่ให้ตัวสั่น
จากนั้นก็ได้ยินเสียงเซียวไทเฮา
เป็นเสียงเจือความสงสัย “ผู้ที่มาพร้อมเจ้าคือใคร?”
คนผู้นั้นยืนเยื้องหลังเฉินอิ๋ง สวมชุดขุนนางสีนิล มีเพียงลายเมฆฟั้าคำรามสีชาดบริเวณชายชุดแต่กระนั้นกลับยากจะลดทอนความเคร่งขรึมเย็นชาที่แผ่ออกมาทั่วร่างได้ เขากล่าวด้วยแววตาอันสงบนิ่งว่า “กระหม่อมจางเจอ หัวหน้าหน่วยย่อยกรมอาญากำกับมณฑลเจียงซี ถวายพระพรไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ”
“…”
ชั่วพริบตานั้น สมองเจียงเสวี่ยหนิงบังเกิดเสียงระเบิดขึ้นมาคราหนึ่ง ประดุจน้ำท่วมทำนบพังทลาย ไหลบ่ากวาดล้างสิ่งที่มีอยู่โดยรอบจนหมดสิ้น
เมื่อนางเงยหน้าขึ้นมาก็มองเห็นเงาร่างซึ่งกำลังยืนตระหง่านเยื้องอยู่เบื้องหน้า เย็นชาผอมซูบ ราว
