บรรยากาศแปลกประหลาดพิกล
ทุกคนคล้ายสัมผัสอะไรบางอย่างได้ ต่างใช้สายตามองไปมาระหว่างเสิ่นจื่ออีและเจียงเสวี่ยหนิง อาจเพราะรู้สึกว่าองค์หญิงใหญ่เล่อหยางทรงปฏิบัติตัวต่อเจียงเสวี่ยหนิงดีมากเกินไปหน่อย
ขันทีที่ชื่อเจิ้งเปั่ากล่าวขอบคุณและจากไป
เจียงเสวี่ยหนิงโล่งใจได้เสียที แม้จะยังไม่รู้ว่าต่อจากนี้จะเป็นเช่นไร แต่ในที่สุดร่างกายซึ่งเกร็งเขม็งอยู่ก็ผ่อนคลายลงหลายส่วน
หากพูดโดยใช้คำศัพท์ของโหยวฟางอิ๋นในชาติที่แล้ว อย่างนางนี่เขาเรียกว่าอะไรนะ
นึกออกแล้ว คงเรียกว่า ‘นักแสดงตัวแม่’กระมัง
อย่างอื่นไม่ได้เรื่อง แต่ฝีมือการแสดงและแสร้งทำตัวน่าสงสารของนางนับว่าเป็นเลิศ
แต่พอลองคิดดูให้ดี อันที่จริงเรื่องราวก็หาได้เลวร้ายเสียขนาดนั้นไม่
นางหลอกใช้เสิ่นจื่ออีเพื่อบรรลุเปั้าหมายก็จริง แต่ในอีกแง่มุมหนึ่งก็ถือว่าช่วยให้เสิ่นจื่ออีได้สร้างบุญกุศลสักครั้งไม่ใช่หรือไรไม่ถือว่าทำบาป ไม่ถือว่าทำบาป
เจียงเสวี่ยหนิงเตือนตัวเองในใจเช่นนี้หลายครั้ง จากนั้นจึงพูดว่า “พวกเราไปกันเถอะเพคะ”
เสิ่นจื่ออีย่อมไม่ค้านอะไรอยู่แล้ว
แม้เส้นทางที่ใช้กลับตำหนักหมิงเฟิงจะอยู่คนละทิศกับพระสหายร่วมศึกษา แต่เสิ่นจื่ออีก็ยังจับมือเจียงเสวี่ยหนิงเดินกลับเรือนหยางจื่อพร้อมกัน มิหนำซ้ำยังเข้าไปนั่งสนทนากับพวกนางภายในห้องโถงอยู่ครู่หนึ่งถึงค่อยจากไปอีกด้วย
เซียวซูค่อนข้างเงียบมาตลอดทางอย่างเห็นได้ชัดตอนเสิ่นจื่ออีทำท่าจะไป เซี
