ยวซูชำเลืองมองอยู่หลายครั้ง คล้ายมีเรื่องต้องการจะสนทนา แต่เมื่อมองคนอื่นที่กำลังอยู่ในห้องโถงก็ไม่ได้เอ่ยอะไร
จนเมื่อเห็นเสิ่นจื่ออีลุกขึ้นจากไป นางถึงเดินตามไปเงียบ ๆ
เจียงเสวี่ยหนิงหันหน้ากลับมาเห็น เดาออกว่านางมีเรื่องจะพูดกับเสิ่นจื่ออีตามลำพัง บางทีอาจเกี่ยวข้องกับเรื่องในวันนี้ ตลอดจนเกี่ยวข้องกับเซียวไทเฮาและตำหนักฉือหนิงก็เป็นได้
แต่ไม่ว่าใครก็ไม่สะดวกจะตามไปฟัง
เซียวซูเพิ่งจะออกไป ภายในห้องโถงก็เงียบสงัดอย่างน่าประหลาด ทุกคนมองหน้ากันไปมาไม่มีผู้ใดเอ่ยปาก
ผ่านไปครู่หนึ่ง ฟางเมี่ยวถึงตบหน้าอกตัวเองด้วยใจเต้นรัว พ่นลมหายใจที่สะกดกลั้นมาตลอดเส้นทางขากลับ ถอนหายใจเบา ๆ เอ่ยว่า “เพิ่งจะเข้าวังมาก็ต้องเจอเรื่องแบบนี้เสียแล้ว ข้าตกใจแทบตายแน่ะ”
คนอื่นผงกศีรษะเห็นด้วยอย่างยิ่งเช่นกัน
ต่างพูดว่า “ไม่รู้ว่าหยกหรูอี้ชิ้นนั้นมีอะไรผิดปกติ…”
เจียงเสวี่ยหนิงย่อมรู้ว่าหยกหรูอี้มีอะไรแอบแฝง ยามนี้ได้แต่หุบปากไม่กล่าวคำ
ถึงอย่างไรตอนนั้นนางก็ยืนอยู่ด้านล่าง ไม่ควรรู้เรื่อง
เหยาหรงหรงมีสีหน้าหวาดหวั่น ด้วยเหตุที่นางต่างจากผู้อื่น นอกจากหวาดกลัวแล้วจึงยังอดสงสัยใคร่รู้ไม่ได้อีกหลายส่วน หลังจากลังเลแล้วลังเลอีก นางก็กดเสียงเบา เอ่ยปากด้วยความขลาดกลัวว่า “เมื่อครู่ตอนฮองเฮาทรงเก็บเศษหยกชิ้นนั้นขึ้นมาข้าอยู่ด้านข้างพอดี ข้า…ข้าเหลือบมองตัวอักษร เพียงแต่…เพียงแต่ ‘เด็กผู้ทรงคุณธรรม’ มันหมายความ
