‘ควรไปหาเยี่ยนหลินดีหรือไม่?’
จวนหย่งอี้โหวกำลังจะเกิดเภทภัย อีกทั้งเขารู้ข่าวจากโจวอิ๋นจือแล้ว เตรียมการรับมือลับ ๆ ยังไม่ทันเลยด้วยซ้ำ มิหนำซ้ำยามนี้ยังไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่าเขาเข้าวังในตอนนี้จะเหมาะสมหรือเปล่า กว่าเขาจะมาก็ต้องใช้เวลาอีกสักระยะแน่นอน ดังนั้นคงมีเพียงสวรรค์ที่รู้ว่ากว่าจะถึงตอนนั้นเสิ่นเจี้ยจะเข้าวังและช่วยเจิ้งเปั่าไปแล้วหรือไม่
ถึงตอนนั้นยังจะเหลือโอกาสให้นางอีกหรือ
ทว่าปัจจุบันนางปราศจากสถานะใด ๆกระทั่งฮองเฮายังไม่เคยพบหน้าสักครั้ง ขณะนี้รู้จักคนในวังหลวงแค่ไม่กี่คน แม้แต่วิธีการที่อ้อมค้อมยิ่งกว่านี้ก็ไม่อาจใช้ออกมาได้
เจียงเสวี่ยหนิงยืนอยู่ด้านหลังทุกคน แอบรู้สึกหัวสมองพองโต
ทุกคนที่หยุดฝีเท้าเบื้องหน้าต่างแสดงความขลาดกลัวเล็กน้อย
เห็นชัดว่านางกำนัลผู้นำทางก็คิดไม่ถึงว่าจะเจอสถานการณ์เช่นนี้
ถนนข้างหน้าคือถนนเส้นที่ใกล้ที่สุดที่จะไปตำหนักฉือหนิง
ผู้ถวายการปรนนิบัติรับใช้ภายในวังหลวงมานานเช่นพวกนางต่างเคยประสบกับเหตุการณ์ที่ขันทีและนางกำนัลถูกลงโทษอยู่แล้ว ปกติจะก้มหน้าก้มตาทำเป็นมองไม่เห็นแล้วเดินผ่านไปเสียแต่เมื่อต้องนำขบวนพระสหายร่วมศึกษากลุ่มใหญ่มาเช่นนี้ ทุกคนจึงแสดงอาการหวาดกลัวอยู่บ้าง
ยังคงเป็นเซียวซูที่ขมวดคิ้ว ไม่อยากแปดเปือนความอัปมงคลขณะเพิ่งเข้าวังหลวงมาหมาด ๆ เพียงกล่าวกับนางกำนัลผู้นั้นว่า “ทุกคนเพิ่งจะเข้าวังมา ไม่กล้าดู
