ืออันมีเอกลักษณ์ และเป็นของล้ำค่าอันหาได้ยากยิ่ง
เซียวไทเฮาถือในมือด้วยความชื่นชอบเป็นล้นพ้น
เพียงแต่นางเพิ่งจะเอ่ยคำว่า ‘ไม่เลว’ และพลิกหยกหรูอี้ดู ทันใดนั้นสีหน้ากลับตะลึงงันรอยยิ้มซึ่งมีอยู่แต่เดิมแข็งค้างบนใบหน้าในชั่วพริบตา ดวงตาทั้งสองข้างจ้องมองด้านหลังก้านหยกหรูอี้เขม็ง สีหน้าคล้ำเขียวในบัดดล!
เพราะด้านหลังแกะสลักอักษรจ้วน[1]อันน่าตกตะลึงอยู่สองแถว…
‘สุสานเด็กผู้ทรงคุณธรรมสามร้อยคน ตายอย่างน่าอนาถมีความผิดอันใด
ราชันไร้คุณธรรมแล้วไซร้ ไยกล้าเรียกว่าโอรสสวรรค์!’
“บังอาจ!”
เซียวไทเฮากริ้วหนัก
ผู้อื่นยังไม่ทันรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น นางก็ทิ้งมือขว้างหยกหรูอี้กระแทกแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!
เศษหยกสีแดงกระเด็นมาถึงเท้าเจียงเสวี่ยหนิง นางไม่กล้าขยับเขยื้อนโดยผลีผลามแม้แต่นิดเดียว ขนหัวลุกชัน…
เรื่องนี้นี่เอง
ต้นเหตุของเภทภัยที่ทำให้จวนหย่งอี้โหวต้องประสบคราเคราะห์…
——————–
1. อักษรจ้วน เป็นตัวอักษรดั้งเดิมของแคว้นฉิน
