นมอบพิณให้นางต่อหน้าธารกำนัล ยามนี้เซียวไทเฮายังเอ่ยถึงความสัมพันธ์ของตระกูลเซียวกับตระกูลเยี่ยนคล้ายล้อเล่นอีก เหมือนต่างก็ดูแคลนจวนหย่งอี้โหวอย่างไรอย่างนั้น
นางถอยกลับไปยืนนิ่งโดยปราศจากพิรุธ
ขณะนี้เองมีนางกำนัลรายงานจากเบื้องนอกแจ้งว่าหลิวกงกงจากสำนักพระราชวังมาถึงแล้ว
เซียวไทเฮายกมือเรียกให้คนเข้ามาแล้วถามว่า “มีอะไรกันอีก?”
หลิวกงกงมีรูปร่างอ้วนตุ๊ต๊ะ ท่าทางประจบแจงเอาใจเก่ง เมื่อเข้ามาและถวายพระพร เอวก็เกือบจะค้อมจนติดพื้น ชูถาดผ้าแพรในมือขึ้นเหนือศีรษะ กล่าวด้วยเสียงแหลมเล็กว่า “ก่อนหน้านี้ไทเฮาตรัสว่าทรงทำหยกหรูอี้แตกไปชิ้นหนึ่ง วันนี้ฝั่าบาททรงได้ยินเข้าจึงทรงกำชับเป็นพิเศษว่าจะต้องให้บ่าวไปตามหาหยกหรูอี้ที่มณฑลชิงไห่ถวายเป็นบรรณาการเมื่อปีที่แล้วมาถวายพระองค์ให้จงได้ นี่ไม่เท่ากับว่าทรงคำนึงถึงพระองค์หรือพ่ะย่ะค่ะ?”
หยกหรูอี้ที่เป็นบรรณาการจากชิงไห่
เดี๋ยวก่อนนะ…
เจียงเสวี่ยหนิงหนังตากระตุกทันที ร่ำร้องภายในใจว่า ‘ต้องให้ข้าเจอเรื่องนี้ด้วยหรือนี่?!’
“ฮ่องเต้ยังคงมีใจกตัญู ไหนเอาของมาให้ข้าดูหน่อยสิ”
หัวคิ้วเซียวไทเฮาคลายออกหลายส่วน ก่อนจะยกมือไปเบื้องหน้า
หลิวกงกงค้อมกายเดินขึ้นหน้าทันทีกระวีกระวาดส่งหยกหรูอี้ไปถึงใต้มือเซียวไทเฮา
หยกหรูอี้ทำมาจากหยกแดง มีสีแดงทั่วทั้งชิ้นยกเว้นเพียงส่วนหัวของหยกซึ่งมีสีขาวบริสุทธิ์แกะสลักเป็นลายเมฆมงคลอย่างลงตัว ถือเป็นผลงานของช่างฝีม
