ึกษาเพิ่งได้เข้าวังมาไหนเลยจะเคยเห็นภาพเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน
ยามนี้จึงไม่กล้าเดินหน้าต่อแล้ว ฝีเท้าหยุดชะงักโดยสิ้นเชิง
สายตาเจียงเสวี่ยหนิงข้ามผ่านทุกคนตรงหน้าและหยุดอยู่บนร่างขันทีน้อยผู้นั้น แม้เห็นเพียงเงาด้านข้างของอีกฝั่าย แต่ชั่วพริบตานี้นางกลับรู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง สมองพลันปรากฏอะไรบางอย่างลุกวาบราวกับประกายไฟ สุดท้ายใบหน้าอันห้าวหาญชาญชัยพร้อมโลหิตสด ๆ ที่สาดกระเซ็นก็ปรากฏเต็มห้วงความทรงจำของนาง
เจิ้งเปั่า!
เจิ้งเปั่าต่อมาได้ถวายการปรนนิบัติรับใช้เสิ่นเจี้ยในฐานะขันทีผู้ส่งมอบฎีกา[4] ชาติก่อนเขาจงรักภักดีต่อเสิ่นเจี้ยมาก ถึงแม้จะเป็นผู้ที่ไร้แก่นกาย แต่กลับห้าวหาญชาญชัยอย่างยิ่ง ครั้นเสิ่นเจี้ยถูกเยี่ยนหลินและเซี่ยเวยวางยาพิษทำร้ายจนสวรรคต เขาก็ชี้หน้าด่าทอคนทั้งสองว่าเป็นโจรกบฏ หลังจากหัวเราะร่าเสียงดังสามครั้งก็ไม่ยอมเข้าร่วมกับพวกนั้น ชักกระบี่ปาดคอตัวเองเพื่อร่วมตามเสด็จไปเมืองผีพร้อมเสิ่นเจี้ยทันที!ตอนนั้นมีคนเยาะเย้ยถากถางว่าขุนนางทั่วทั้งราชสำนักปราศจากบุรุษ คนถูกตอนซึ่งไร้แก่นกายกลับมีความห้าวหาญมากที่สุด
ในที่สุดเจียงเสวี่ยหนิงก็นึกออกว่าขณะที่ตนเองกำลังวางแผนว่าจะใช้งานผู้ใดได้บ้าง นางพลาดสิ่งใดไปกันแน่…
ตกเจิ้งเปั่าไปนี่นา
หากนางจำไม่ผิด ตอนนี้เปลือกนอกเจิ้งเปั่าเป็นเพียงขันทีตัวเล็ก ๆ ซึ่งทำงานอยู่ในตำหนักคุนหนิง ทว่าแท้จริงแล้วหวังซินอี้ขันทีผู้ดูแลตราพระราชลั
