่อน เจียงเสวี่ยหนิงมีความหวัง คิดว่าแค่มาเข้าร่วมการคัดเลือก แต่สุดท้ายก็จะได้ออกมาอย่างปลอดภัย ได้ใช้ชีวิตที่มีอิสรเสรีอยู่ดี
แต่สวรรค์มิเคยทำตามความปรารถนาของมนุษย์
ไม่อาจรอดพ้นชะตากรรมที่ต้องเข้าวังน่ะช่างเถอะ แต่ชาตินี้ยังถูกเซี่ยเวยเพ่งเล็งอีก ซ้ำร้ายจวนหย่งอี้โหวก็กำลังจะเกิดเรื่องแล้ว นางไม่กล้าคิดเลยว่าการเข้าวังหนนี้ตนจะมีสภาพความเป็นอยู่เช่นไร
ประตูวังหลวงเปิดเบื้องหน้าบานแล้วบานเล่าเชื่อมต่อเส้นทางภายในวังหลวงอันทอดยาวเงียบสงัดราวกับห่วงวงแหวนซึ่งแต่งแต้มประดับประดาด้วยกำแพงวังสีชาดสูงตระหง่าน
ความหนักอึ้งของพระราชวังกดทับจากเหนือศีรษะ
ทุกสิ่งภายในวังหลวงสร้างได้สูงตระหง่านและใหญ่โตเหลือเกิน ถึงขั้นหากให้คนเข้าไปอยู่ในนั้น แม้แต่การเงยศีรษะขึ้นมามองออกไปข้างนอกยังยากลำบาก
ขณะที่กำลังเยื้องย่างอยู่นั้น เจียงเสวี่ยหนิงคล้ายหวนคืนสู่ชาติที่แล้วอีกครา บนเส้นทางภายในวังหลวงซึ่งทั้งคับแคบและกว้างขวางระหว่างซอกอิฐปูพื้นล้วนชุ่มโชกด้วยโลหิตสด ๆที่ไหลพรั่งพรูออกมาตามรอยแยก แม้จะซึมหายไปกับดินโคลนและลำต้นหญ้าแห้งที่หักสะบั้น แต่ก็ยังหลงเหลือร่องรอยกลิ่นคาวเลือดและความโหดเหี้ยมไว้อยู่ดี บนกำแพงวังซึ่งเดิมมีสีแดงชาด บางแห่งกลับปรากฏสีที่สดเข้มกว่าอย่างเห็นได้ชัดราวกับถูกสาดน้ำหมึก ในขณะที่บางแห่งยังทิ้งร่องรอยอันน่าประหวั่นพรั่นพรึงของคมดาบและกระบี่เอาไว้ ส่วนสิ่งที่แขวนอยู่บนประตูว
