่นบาง ๆ ขนาดกระจุ๋มกระจิ๋ม มองดูก็เหมือนหิมะขาว รสสัมผัสนุ่มหนึบและหวาน เมล็ดท้อซึ่งแทรกอยู่ภายในช่วยเพิ่มความหอมหวานให้มากขึ้นไปอีกส่วน
ทำได้ดีหรือไม่ดี ให้ดูที่สัมผัสยามเข้าปากว่าเป็นเช่นไร
อันที่จริงร้านที่ทำขนมแผ่นท้อได้ดีภายในเมืองหลวงมีไม่มากนัก และต่อให้มี โจวเปั่าอิงก็เคยกินมาหมดแล้ว
แต่นางคิดไม่ถึงว่าขนมแผ่นท้อที่เหยาหรงหรงทำมากลับหวานทว่าไม่เลี่ยน แทบจะละลายเมื่อเข้าปาก ทั้งยังทิ้งรสชาติที่ไม่เบาบางและไม่หนักจนเกินไปเอาไว้อีกด้วย
เพิ่งกินไปได้คำเดียว นางก็เบิกตาโพลง
ส่งเสียงชมเปาะ “สวรรค์ อร่อยมากเลย!”โจวเปั่าอิงชอบกินเป็นชีวิตจิตใจ ทั้งยังมีชาติกำเนิดที่ดี โดยพื้นฐานแล้วนางจึงได้กินอาหารเลิศรสที่มีอยู่ในแผ่นดินนี้จนหมดสิ้น บ่มเพาะจนมีนิสัยกินยากเป็นธรรมดา ไม่ใช่ว่าอะไรก็จะถูกปาก
ฉะนั้นขอเพียงทำให้นางกล่าวชมเชย จะต้องเป็นของอร่อยอย่างแน่นอน
ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงท่าทางตื่นเต้นยินดีในตอนนี้
ทุกคนเริ่มสงสัยใคร่รู้ ถึงแม้จะรู้สึกว่าบางครั้งเหยาหรงหรงมีคำพูดและพฤติกรรมไม่ค่อยโสภาสักเท่าไร อย่างเช่นคำพูดที่มีต่อเจียงเสวี่ยหนิงก่อนหน้านี้ก็ไม่ค่อยฉลาดนัก แต่เรื่องนี้หาได้ส่งผลกระทบต่อการคบค้าสมาคมเพียงเปลือกนอกของทุกคนไม่
ทุกคนจึงหยิบขนมแผ่นท้อขึ้นมากินทันที
รสชาติไม่เลวจริง ๆ ด้วย
แม้แต่เซียวซูเองพอกัดไปคำหนึ่งยังอดเลิกคิ้วไม่ได้ รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง “อร่อยมากจริง ๆเทียบได้กับร
