“สมัยนั้นท่านปั้าของเจ้ามีนิสัยแข็งกร้าวเพียงใด? ก่อนจากไปยังจับมือข้า นางล้มปั่วยจนพูดไม่ออกแล้ว เพียงใช้ดวงตาสองข้างนั้นมองดูข้า น้ำตาไหลรินตลอดเวลา…ถึงแม้จะเป็นช่วงลมหายใจเฮือกสุดท้าย แต่ก็ไม่ได้หลับตา ราชวงศ์ต้าเฉียนอันยิ่งใหญ่เกรียงไกรกลับให้เด็กอายุหกขวบคนหนึ่งออกมาเผชิญหน้าคมดาบคมกระบี่อันแสนจะโหดร้ายทารุณที่สุดในใต้หล้า! ในที่สุดข้าก็ผิดต่อท่านปั้าของเจ้า และยิ่งผิดต่อเด็กคนนั้น!”
…
สีหน้าท่าทางของหย่งอี้โหวในเรือนเฉิงชิ่งเมื่อครู่ยังคงผุดในห้วงสมอง เขาน้ำตาไหลนองใบหน้ามีแต่ความเศร้าโศก น้ำเสียงแหบแห้งเปียมล้นด้วยความไม่ยินยอมและไม่พอใจ
นับตั้งแต่เด็กจวบจนยี่สิบปีมานี้ เยี่ยนหลินไม่เคยเห็นบิดาเป็นเช่นนี้มาก่อน
ราวกับว่าอารมณ์ที่สั่งสมภายในอกทั้งหมดถูกปลดปล่อยออกมาในชั่วขณะนั้น กลายเป็นหินเหลวร้อนซึ่งจะแผดเผาทำลายทุกสรรพสิ่ง
ฝนห่าใหญ่สาดซัด ประหนึ่งจะเทสายน้ำจากนทีสวรรค์ลงมาทำให้โลกมนุษย์จมอยู่ใต้บาดาล
เมืองหลวงอันกว้างใหญ่ไพศาล ยามนี้เป็นเพียงเรือน้อยโดดเดี่ยวลำหนึ่ง
เขาเงยหน้ามองท้องฟั้ายามราตรีอันมืดมิดที่มีสายฟั้ากรีดผ่านเป็นระยะนอกชายคาห้องจากนั้นก็มุ่งตรงออกไปทันที
ชิงเฟิงติดตามอยู่ข้างหลัง คราแรกกะว่าจะตามเขากลับห้อง แต่แล้วก็ต้องตระหนกจนตะลึงงัน นิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่งถึงรีบกางร่มและไล่ตามละล่ำละลักถามว่า “ซื่อจื่อ ท่านจะไปที่ใดหรือขอรับ?”
เสียงของเยี่ยนหลินไม่ชัดเจนท
