(1)โจวอิ๋นจือจากไปแล้ว
เยี่ยนหลินนั่งในห้องอักษรอยู่เนิ่นนาน
ชิงเฟิงถามจากเบื้องนอก “ซื่อจื่อ เหลาเฉิงเซียวทางนั้น…”
เยี่ยนหลินกลับค่อย ๆ ใช้ฝั่ามือแนบใบหน้าตัวเองขณะถามเขาว่า “ท่านพ่อกลับมาแล้วหรือยัง?”
ชิงเฟิงตะลึงงัน ตอบกลับไปว่า “ท่านโหวน่าจะอยู่ที่เรือนเฉิงชิ่งขอรับ”
เยี่ยนหลินลุกขึ้น เดินตรงออกจากห้องอักษรของตน เลียบไปตามระเบียงทางเดินยาวรายล้อมไปด้วยภูเขาจำลอง สาวเท้ายาว ๆ ไปยังเรือนเฉิงชิ่ง
เบื้องนอกสายพิรุณกำลังโหมกระหน่ำ
ต่อให้เดินอยู่ใต้ชายคา ลมหนาวยังคงหอบเอาสายฝนอันเย็นเยียบให้มาตกกระทบร่างอยู่ดี
ชิงเฟิงตกใจสะดุ้งโหยง เห็นคนเดินออกไปไกลหลายจั้งแล้วถึงรู้สึกตัว รีบหยิบร่มไล่ตามไป“ซื่อจื่อ ร่มขอรับ!”
เรือนเฉิงชิ่งของจวนหย่งอี้โหวคือสถานที่พำนักของหย่งอี้โหวเยี่ยนมู่ หรือก็คือบิดาของเยี่ยนหลินนั่นเอง
เยี่ยนหลินเพิ่งเดินเข้าไปใกล้ พ่อบ้านชราที่อยู่ด้านนอกก็เผยรอยยิ้มเต็มใบหน้า “ซื่อจื่อมาแล้วหรือขอรับ เผอิญบ่าวไพร่เพิ่งจะมาส่งสุราชั้นดีจำนวนสองไห ท่านโหวเปิดแล้ว กำลังครุ่นคิดอยู่พอดีว่าจะหาผู้ใดมาร่วมดื่มด้วยในสภาพอากาศที่มีฝนตกเช่นนี้ ท่านมาได้จังหวะพอดีเลยขอรับ”เยี่ยนหลินไม่ตอบ และไม่ได้หยุดฝีเท้า
พ่อบ้านชราพลันนิ่งอึ้งเล็กน้อย หันหน้ามองเงาร่างที่เดินเข้าไปของเยี่ยนหลิน อดถามชิงเฟิงประโยคหนึ่งไม่ได้ “วันนี้ท่านซื่อจื่อเป็นอะไรไปน่ะ?”
————-
หย่งอี้โหวเยี่ยนมู่ บัดนี้อยู่
