จากการแต่งกาย ชาติกำเนิดมีแต่สูงไม่มีต่ำ
มีเหตุจำเป็นอะไรถึงต้องออกมาข้างนอกยามสภาพอากาศเช่นนี้กัน?
เด็กรับใช้ประจำร้านเชื้อเชิญคนเข้ามาข้างในหลังจากสงสัยอยู่ครู่หนึ่งถึงได้เอ่ยถาม “แม่นางมาที่นี่เพื่อเหตุใดหรือขอรับ?”
เจียงเสวี่ยหนิงกวาดตามองห้องโถงใหญ่บริเวณชั้นล่างอันวังเวงไร้ผู้คน จากนั้นก็มองไปทางบันไดที่ขึ้นไปยังชั้นสอง นางหลุบตาตอบว่า“เลือกห้องพิเศษชั้นสองมาสักห้อง ข้าจะรอคน”
เขาตอบทันที “เช่นนั้นเชิญท่านขึ้นชั้นสองขอรับ”
เด็กรับใช้พาคนขึ้นไปชั้นสองด้วยตนเอง
ณ มุมถนนเบื้องนอก เตาฉินยืนอยู่ใต้เงาของต้นไหวที่ขยับวูบไหว มองผ่านทางด้านในบานหน้าต่างที่เปิดออกทั้งสองบานของเหลาเฉิงเซียวจึงเห็นเพียงเงาร่างของ ‘คุณหนูรองหนิง’ ผู้นั้นค่อย ๆ เลือนหายไปยังชั้นบนของบันได หัวคิ้วของเขาขมวดมุ่นอย่างช้า ๆ
—————-
วันนี้เซี่ยเวยไม่ได้ทำพิณอยู่ภายในห้องทำพิณอย่างหาได้ยากยิ่ง
หลี่ว์เสี่ยนนอนพาดขาอยู่บนตั่งหลัวฮั่นภายในห้องราวกับคนแก่ ดันโต๊ะเตี้ยที่วางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจนล้มเอียงเพื่อให้ตนนอนได้สบายขึ้น ปากก็กำลังกินขนมที่ร้านซิ่งฟางเพิ่งจะส่งมาให้ ในมือถือสมุดบัญชีประจำเดือนนี้พลางคำนวณว่าเดือนนี้ตนเองหาเงินได้มากเท่าไรอีกแล้วอย่างอารมณ์ดี
ครั้นเคลื่อนสายตาขึ้นมาเห็นเซี่ยเวยยืนมองท้องฟั้าอยู่ริมหน้าต่าง หลี่ว์เสี่ยนก็เกือบสำลักความสุขตาย
“หากเจ้าไม่ตำหนิต่อว่าผู้อื่นก่อน ไหนเลยจะถูกกรรม
