าวละเอียดแม้แต่ในเงามืดก็ยังขาวดั่งหิมะ
ยามนี้ต้องคิดในมุมของเขาแล้วจริง ๆหากนางเป็นเซี่ยเวย อย่างน้อยก็ต้องเริ่มวางแผนให้ตนเองตั้งแต่สี่ปีก่อนแล้ว แต่กระนั้นกลับเป็นเพราะล้มปั่วยจนเลอะเลือนหรือไม่ก็ตกอยู่ในภาวะสิ้นหวังจนควบคุมสติสัมปชัญญะไม่ได้ชั่วขณะ ทำให้กล่าวคำพูดอันน่าตื่นตะลึงบางอย่างกับคนที่อยู่ข้างกายเพียงหนึ่งเดียว ทว่าหลังจากเกิดเรื่องดันมีชีวิตรอดไปได้ แล้วยังจะทำใจให้เชื่อได้อีกหรือว่าคนผู้นี้จะปากแข็งและไม่เปิดเผยความลับต่อผู้มีส่วนได้ส่วนเสียใด ๆ ไปตลอดกาล
ขนตาเจียงเสวี่ยหนิงกระเพื่อมไหวเล็กน้อยต่อให้บังเกิดความรู้สึกไม่ยินยอมสารพัดอย่างขึ้นภายใน ก็ไม่อาจไม่ยอมรับได้อยู่ดี ฉะนั้นจึงเอ่ยออกมาอย่างเนิบช้า “ข้า…ไม่กล้าเชื่อ”
ถึงแม้ภัยคุกคามจะเล็กน้อยเพียงฝุั่นธุลีก็ตาม
ทว่าคันกั้นน้ำยาวพันลี้ก็ยังถูกทำลายได้ด้วยรังมด ไม่รู้ว่าวันใดจะล้มเหลวเมื่องานใกล้สำเร็จจากเหตุนี้
หากเชื่อใจนางและปล่อยนางไปก็มีค่าเท่ากับแผนการทั้งหมดหรือแม้กระทั่งศีรษะบนลำคอของตนเองตกอยู่ในอันตราย ต้องทุกข์กังวลอยู่ทุกเมื่อว่าจะถูกฉวยโอกาสเล่นงานหรือไม่ จะแทงข้างหลังกันเมื่อใด…
ครั้นคิดถึงจุดนี้จนกระจ่างแจ้ง เจียงเสวี่ยหนิงก็มั่นใจอย่างไร้ข้อกังขาแล้วว่าตัวเองต้องตาย
ความเจ็บปวดยามมีดสั้นกรีดผ่านลำคอในชาติก่อนแทบจะผุดออกมาขณะเดียวกับที่นางยอมรับความจริง ทำให้มือทั้งสองข้างซึ่งกำลังประสานอยู่เบื้องหน้
