ปแจ้งที่จวนหย่งอี้โหว นัดเยี่ยนซื่อจื่อว่าพรุ่งนี้ยามโหย่วพบกันที่เหลาเฉิงเซียว ข้ามีเรื่องจะคุยกับเขา”
พึงรู้ว่าก่อนหน้านี้ยามคุณหนูรองกับเยี่ยนซื่อจื่อออกไปเที่ยวเล่นกัน ส่วนใหญ่จะเป็นเยี่ยนซื่อจื่อมาหาถึงที่ ทำให้แม้แต่สาวใช้เช่นพวกนางยังค่อย ๆ คุ้นชินกับการเห็นเยี่ยนซื่อจื่อมาโผล่บนกำแพงเรือนจวนตระกูลเจียงหรือไม่ก็บนขอบหน้าต่างของคุณหนูอย่างอุกอาจอยู่เนือง ๆน้อยครั้งนักที่คุณหนูรองเป็นฝั่ายนัดเยี่ยนซื่อจื่อออกไปก่อน
ถังเอ๋อร์ฟังน้ำเสียงนิ่งเฉยของเจียงเสวี่ยหนิงกลับไม่รู้ว่าเหตุใดถึงตื่นตระหนกขึ้นมาหลายส่วนแต่ก็ไม่กล้าซักถามให้มากความ เพียงรับคำเสียงเบา
เจียงเสวี่ยหนิงหลับตางีบ
รถม้าเดินทางออกจากประตูวังหลวง
ทว่ายังไปได้ไม่ไกลเท่าใดนัก เบื้องนอกพลันมีเสียงดังแว่วมาเสียงหนึ่ง “คุณหนูรอง คุณหนูรอง!”เจียงเสวี่ยหนิงรู้สึกเหมือนเคยได้ยินเสียงนี้ที่ไหนมาก่อน
นางลืมตา
สารถีที่บังคับรถอยู่ข้างนอกเมื่อเห็นว่ามีคนก็หยุดรถได้ทันท่วงที เขาหันหน้ากลับมารายงานกับผ้าม่านรถว่า “คุณหนูรอง เป็นแม่นางผู้หนึ่งเหมือนจะมาหาท่านขอรับ”
เจียงเสวี่ยหนิงโบกมือให้เหลียนเอ๋อร์แหวกผ้าม่านรถม้าขึ้นมามุมหนึ่งแล้วมองออกไปเบื้องนอก ที่แท้ก็เป็นโหยวฟางอิ๋น!
วันนี้นางสวมชุดกระโปรงสีขาวสว่างทั้งร่างแต่มองดูแล้วก็ไม่ค่อยใหม่เท่าใดนัก เส้นผมเกล้าเป็นมวยโดยไม่ได้สวมเครื่องประดับศีรษะใด บนใบหน้าซึ่งพอนับว่าหมดจดเต็มไปด
