ะบบการสอบคัดเลือกขุนนางฝั่ายบุ๋นของประเทศจีนในสมัยโบราณ จัดขึ้นเพื่อคัดบัณฑิตที่มีประสิทธิภาพมารับราชการ แบ่งการสอบเป็นสามระดับ ได้แก่ ระดับท้องถิ่น(เซียงซื่อ) ผู้เข้าสอบจะสอบภายในเมืองเกิดของตน เมื่อสอบผ่านจะได้รับวุฒิจวี่เหรินต่อมาเป็นระดับแคว้น (ฮุ่ยซื่อ) บัณฑิตวุฒิจวี่เหรินจะมาสอบที่เมืองหลวง ผู้สอบผ่านจะได้รับวุฒิก้งเซิง และสุดท้ายเป็นระดับหน้าพระที่นั่ง (เตี้ยนซื่อ) บัณฑิตวุฒิก้งเซิงจะมาสอบในพระราชวัง ผู้สอบผ่านได้จะได้รับวุฒิจิ้นซื่อ
บทที่ 27 จางเจอ (3)คราวนี้ทุกคนถึงเข้าใจ ผู้ที่ถูกเอ่ยถึงคือจางเจอหัวหน้าผู้ตรวจสอบภายในกรมอาญาซึ่งระยะนี้กำลังก่อมรสุมภายในราชสำนักนั่นเอง
เพราะเขา ฝั่าบาทจึงทรงปลดผู้คุมกองพันแซ่โจวขององครักษ์เสื้อแพรไปคนหนึ่ง
เหยาซีกลับหมั้นหมายกับเขาหรือนี่
ทุกคนต่างไม่รู้ว่าควรกล่าวอะไรไปชั่วขณะ
เซียวซูขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางเอ่ยว่า “แต่งานวิวาห์ตกลงกันไปเรียบร้อย”เจียงเสวี่ยหนิงนั่งฟังการร่ำไห้ตัดพ้อของเหยาซีอยู่ด้านข้าง ทว่าสายตากลับไปอยู่ที่อ่างเลี้ยงปลาขนาดยักษ์หน้าชั้นวางของโบราณ มองปลาทองกำลังแหวกว่ายใต้ใบบัว หลุบตาลงต่ำ ไม่รู้กำลังคิดสิ่งใดอยู่บ้าง
เหยาซีขบกรามแน่น ความคับแค้นใจภายในดวงตาแจ่มชัดยิ่งขึ้น เมื่ออยู่ภายในห้องซึ่งมีแสงเทียนพลิ้วไหวหรุบหรู่ก็ขับเน้นให้นางดูถมึงทึงน่ากลัวขึ้นมาอีกหลายส่วน “ก็เพราะตกลงกันไปแล้ว ข้าถึงไม่ยินยอมอย่างไรเล่า! เอกสา
