ยามีชะตาเป็นดาวพิฆาตต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว ผู้ใดแต่งงานกับเขาผู้นั้นต้องไม่ตายดี เช่นนี้ใครยังจะกล้าต่อว่าจวนตระกูลเหยาอีก? มิหนำซ้ำบัดนี้สถานการณ์ก็มาอยู่ตรงหน้าแล้ว ต่อให้บิดาของท่านเสียดายผู้มีความสามารถ รู้สึกว่าคนผู้นี้ไม่เลว แต่หากฟังถ้อยคำเหล่านี้มากเข้า แล้วจะไม่รักใคร่สงสารบุตรีได้อย่างไร? มหาบัณฑิตเหยาเป็นผู้มีปากมีเสียงในราชสำนัก แม้แต่ฝั่าบาทยังทรงต้องไว้หน้าอยู่หลายส่วน หากจางเจอผู้นั้นไม่รู้จักแยกแยะ ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับใต้เท้าเหยาเพียงเท่านี้ก็กำจัดเขาได้แล้วมิใช่หรือ?”
ใช่แล้ว
จางเจอเป็นชาวบ้านสามัญที่สอบเข้าเป็นขุนนาง เนื่องจากเชี่ยวชาญการตัดสินคดีความจึงได้รับการเลื่อนขั้นเป็นกรณีพิเศษและถูกใช้งานจนถึงบัดนี้ แต่ไม่ได้มีตำแหน่งจากการสอบเคอจวี่ ดังนั้นเดิมทีก็ยากจะก้าวหน้าในราชสำนักอยู่แล้ว ขอเพียงนางหาเหตุผลที่พอกล้อมแกล้มมาสักข้อแล้วโน้มน้าวบิดาให้ดี ด้วยความรักใคร่เอ็นดูที่บิดามีต่อนาง การหมั้นหมายจะมีเหตุผลอะไรไม่ให้ล้มเลิกได้อีกเล่า
เหยาซีจิกผ้าเช็ดหน้าแพร ดวงตาวาวโรจน์
เจียงเสวี่ยหนิงมองเหยาซีอย่างสงบนิ่งคราหนึ่ง จากนั้นก็กวาดตามองโหยวเย่ว์ซึ่งพอออกความคิดเสร็จแล้วก็ปรายตามองนางราวกับกำลังแสดงบารมีคราหนึ่ง ลอบกำหมัดแน่นอย่างเงียบๆ
ยังจำได้ว่าครั้งแรกที่ได้พบจางเจอคือที่พระราชวังฤดูร้อน
นางพานางกำนัลเดินเล่นริมทะเลสาบเพื่อชมดอกบัว
คิดไม่ถึงว่าอากาศเดือนเจ็ดเปล
