พวกนางไหนเลยจะรู้ว่าแม้หัวหน้ากองซูจะเป็นผู้เลี้ยงดูเสิ่นจื่ออีจนเติบใหญ่ ทว่าตั้งแต่เล็กจนโต หัวหน้ากองซูกลับไม่เคยเห็นรอยยิ้มอันเบิกบานและสีหน้าปล่อยวางเช่นนั้นของเสิ่นจื่ออีเลย
คืนนั้นเป็นคืนที่เสิ่นจื่ออีกลับมาจากงานเลี้ยงเทศกาลฉงหยางที่นอกวัง
หัวหน้ากองซูเดินทางจากกองพระราชพิธีไปเข้าเฝั้าองค์หญิงใหญ่ที่ตำหนักหมิงเฟิงยามโพล้เพล้ตามปกติ
เมื่อเข้าไปแล้วเหล่านางกำนัลต่างบอกว่าเสิ่นจื่ออีอยู่ด้านใน
นางเลิกผ้าม่านเข้าไปเห็นองค์หญิงนั่งอยู่หน้าคันฉ่อง กำลังเอื้อมมือสัมผัสแก้มตัวเองเบา ๆ
หัวหน้ากองซูรู้สึกเหมือนอยู่ในห้วงฝัน
เพราะเหล่าข้าราชบริพารซึ่งถวายการรับใช้ภายในตำหนักหมิงเฟิงทุกคนต่างรู้ดี สิ่งที่องค์หญิงใหญ่ทรงรังเกียจจะทอดพระเนตรมากที่สุดคือคันฉ่อง มีเพียงงานเทศกาลเฉลิมฉลองใหญ่บางอย่างซึ่งจำเป็นต้องแต่งองค์ทรงเครื่องเต็มยศเท่านั้นที่พระองค์จะส่องหลังรับสั่งให้บรรดานางกำนัลแต่งฉลองพระองค์พร้อมแต่งพระพักตร์ยามปกติแล้วองค์หญิงไม่แม้แต่จะชายพระเนตรสักครั้ง หลังแต่งฉลองพระองค์เสร็จ ต่อให้เหล่าชาววังจะมองพระองค์เช่นไร พระองค์ก็ทรงหาได้แยแสไม่
แล้วยามนี้คือสิ่งใดกัน
ขณะที่นางยังไม่ทันสติคืนกลับมาจากความตื่นตะลึงและกำลังร่ำร้องด้วยความตื่นตระหนกในใจว่า ‘เกิดอะไรขึ้นกับองค์หญิงหรือไม่’ อยู่นั้นเสิ่นจื่ออีก็มองเห็นนางผ่านคันฉ่อง ลุกยืนขึ้นหมุนกายกลับมาทำท่าจะกอดนาง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอ
