มีดวงกินภรรยา’ ไปทั่วเมืองหลวง และให้บิดาของตนบีบเค้นเขาในราชสำนัก เป็นผลให้เฝิงซื่อมารดาวัยชราของจางเจอโมโหจนล้มปั่วยครั้งใหญ่
ผลกลับกลายเป็นว่าหลังจากเลือกแล้วเลือกอีก นางก็แต่งงานกับโจวอิ๋นจือ
นับแต่นั้นก็ให้ตระกูลเดิมคอยช่วยเหลือโจวอิ๋นจือ กรุยทางส่งเสริมจนก้าวหน้า แต่คิดไม่ถึงว่าต่อมาสามปีก็จบชีวิตในจวนซึ่งเต็มไปด้วยภรรยาและอนุภรรยาของโจวอิ๋นจือ ด้วยสาเหตุ ‘คลอดยาก’
ขณะนี้เหยาซีคงหารือเรื่องวิวาห์กับจางเจออยู่ หงุดหงิดรำคาญใจด้วยเหตุนี้อย่างนั้นหรือ
อย่างไรเสียจางเจอก็เพิ่งจะสู้รบปรบมือกับองครักษ์เสื้อแพรมายกหนึ่ง
ไม่ว่าจะดูอย่างไรก็ไม่เหมือนมีอนาคตที่ดี
ไม่รู้เพราะเหตุใดเหมือนกัน แม้เจียงเสวี่ยหนิงจะรู้ว่าชาติก่อนตนไม่ใช่คนดีอะไร แต่ก็ไม่ได้ใช้วิธีการต่ำช้าเท่ากับคนผู้นั้น นางมองเบื้องบนจดเบื้องล่าง มองซ้ายมองขวา เห็นเหยาซีแล้วไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง
ละทิ้งจางเจอแล้วไปเลือกโจวอิ๋นจือ…
ดวงตาอันงดงามคู่นี้ช่างมืดบอดเสียจริง
สายตาเจียงเสวี่ยหนิงสงบนิ่งและแฝงความนัยลึกซึ้ง เพียงจดจ้องเหยาซีเช่นนี้
เหยาซีเพิ่งจะลงจากรถ อยู่ในช่วงกำลังมองสำรวจผู้อื่นอยู่พอดี ปะทะสายตานี้ของเจียงเสวี่ยหนิงโดยไม่ได้ตั้งใจ สายตานางจึงหยุดชะงัก นิ่งอึ้งไปทันที
เจียงเสวี่ยหนิงยกยิ้มมุมปาก ยืนอยู่ด้านข้างฝูงชน เผยรอยยิ้มงามเฉิดฉันให้อีกฝั่าย ซุกซ่อนความแหลมคมและความประชดประชันที่มีเมื่อครู่ไปเสีย ทั้งยังผงก
