าแต่หาเงินเลย กระทั่งเงินทุนที่จะนำมาจ่ายเกษตรกรผู้เลี้ยงไหมยังไม่พอ
บทที่ 21 นายจ้างของโหยวฟางอิ๋น (2)สี่ว์เหวินอี้ปีนี้อายุสามสิบหกปีแล้ว แม้จะไม่ได้ไว้เคราเหมือนผู้อื่น แต่มองเห็นร่องรอยการผ่านร้อนผ่านหนาวที่ปรากฏบนใบหน้าได้บ้างหางตาเต็มไปด้วยรอยย่นเส้นเล็ก ๆ อย่าว่าแต่ราคาเส้นไหมไม่ขยับขึ้นต่อเนื่องหลายวันเลย ตัวเขาเองก็ติดอยู่ในเมืองหลวง นอนหลับวันนี้ยังไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ดวงอาทิตย์จะลอยขึ้นมาอีกหรือไม่ แต่ละวันเหมือนอยู่ในกระทะที่มีน้ำมันเดือดพล่านแม้แต่ดวงตายังฉายประกายท้อแท้และร้อนรนอย่างยิ่งยวด
ชีวิตของคนในครอบครัวเขาล้วนต้องพึ่งการค้าครั้งนี้
ปีที่แล้วเขาลอบค้าเกลือเลียนแบบผู้อื่นจนขาดทุนไม่น้อย ปีนี้ยามซื้อเส้นไหมจากเกษตรกรผู้เลี้ยงไหมก็ไม่มีเงินจ่าย โชคยังดีที่เขาเป็นพ่อค้าท้องถิ่นของหนานสวิน อีกทั้งไปมาหาสู่กับเกษตรกรผู้เลี้ยงไหมมานานหลายปี ทุกคนต่างรู้ว่าปีนี้การค้าไม่ดี แต่ก็ยังยินดีจะเชื่อใจเขา เพียงรับเงินมัดจำหนึ่งส่วนและส่งมอบเส้นไหมดิบซึ่งผลิตได้ในปีนี้ใส่มือเขา ให้เขานำมาขายให้ได้ราคาดีที่เมืองหลวงแล้วค่อยกลับไปจ่ายเงินที่เหลือ
การค้าในตลาดมีผู้ใดไม่ใช้มือหนึ่งส่งมอบเงินอีกมือหนึ่งส่งมอบสินค้ากันบ้างเล่า
แต่เกษตรกรผู้เลี้ยงไหมที่บ้านเกิดกลับยอมมอบสินค้าให้ก่อนแล้วค่อยจ่ายเงินทีหลังก็ได้
สี่ว์เหวินอี้เป็นพ่อค้ามีมโนธรรมผู้หนึ่ง ไม่ยอมผิดต่อความไว้เนื้อเชื่อใจของคน
