กัน
ที่แท้ก็เป็นลูกสนคั่ว
ยังร้อนอยู่
เจียงเสวี่ยหนิงไม่เห็นตัวคน แต่ก็รู้แล้วว่าผู้ใดมา นางจึงอดหัวเราะไม่ได้ “กำแพงเรือนภายในจวนมีก็เหมือนไม่มี หากให้ท่านพ่อข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้เข้ามาทางประตูหลักโดยไม่ให้สุ้มให้เสียงอีกแล้ว เกรงว่าคงบ่นด้วยความไม่พอใจอีกชุดแน่”
“แต่คราวนี้เขาไม่เห็นไม่ใช่หรือ?”
เสียงของเยี่ยนหลินดังแว่วมาจากที่สูงปรากฏตัวท่ามกลางกิ่งก้านสาขารกครึ้มของต้นไม้ จากนั้นก็กระโดดเหินร่างร่อนลงมา วันนี้เขาสวมเสื้อคลุมตัวยาวแบบทิเบต ห้อยถุงผ้าขนาดไม่ใหญ่นักบริเวณเอว ในมือยังถือลูกสนขนาดเล็กเอาไว้ลูกหนึ่ง เขาหัวเราะพลางเดินเยื้องย่างมาตรงหน้าต่างห้องนาง
“นอกจากเจ้าจะไปฟั้อง”
ไม่ได้พบหน้ากันหลายวัน เขาเหมือนตากแดดจนผิวคล้ำเล็กน้อย นอกจากนี้ยังมีรอยแผลถลอกจาง ๆ บนใบหน้าหล่อเหลาเพิ่มมาอีกแผลโชคดีที่ไม่ลึกนักและไม่ได้มากมายอะไร ไม่ได้ทำให้เสียโฉมจริง ๆ เพียงทำให้กลิ่นอายของคุณชายผู้สูงศักดิ์ที่มีอยู่แต่เดิมทวีความห้าวหาญขึ้นมาอีกส่วน เจิดจ้าและร้อนแรงกว่าเคย
เจียงเสวี่ยหนิงถามเขาว่า “ไปโดนอะไรมา?”จะกี่มากน้อยเยี่ยนหลินก็ยังใส่ใจรูปโฉมอยู่บ้าง ครั้นได้ยินจึงยกมือลูบคลำใบหน้าพร้อมกระแอมครั้งหนึ่ง “ตอนไปค่ายใหญ่ที่ทงโจวดื่มสุรานิดหน่อย เลยอดขอประลองยุทธ์กับ
ผู้ใต้บังคับบัญชาสองสามคนของท่านพ่อไม่ได้หมัดเท้าไร้ตา บาดเจ็บเล็กน้อย เพียงแต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ท่านหมอในค่ายบอกว่าปล่อ
