กันชัดเจนหมดแล้วกระมัง?”
ทุกคนด้านล่างล้วนตัวสั่นสะท้าน “ได้ยินชัดเจนแล้วเจ้าค่ะ”
เจียงเสวี่ยหนิงกล่าวไม่เร็วไม่ช้า “ข้ามีนิสัยเช่นไร พวกเจ้ารับใช้ข้ามานาน คิดว่าคงจะรู้ดีหนนี้ข้าขอรับโทษสามส่วนด้วยตัวเอง มิใช่เพราะรู้สึกว่าตัวข้ามีความผิดอันใดจริง ๆ เพียงเห็นแก่ที่พวกเจ้าส่วนใหญ่มีผู้อาวุโสต้องดูแล หักใจให้พวกเจ้าถูกขายและขับออกจากจวนเพราะเรื่องนี้ไม่ได้ เมื่อชื่อเสียงเสียหาย จะหาคนดี ๆ เพื่อตบแต่งด้วยก็เป็นเรื่องยาก ข้าใช้งานพวกเจ้าจนคุ้นชินแล้ว เมื่อก่อนปรนนิบัติเช่นไร วันหน้าให้ตั้งใจมากกว่าเดิมก็พอ แต่หากมีใครกระทำผิดเป็นครั้งที่สอง จงอย่าโทษว่าข้าไม่เห็นแก่หน้าก็แล้วกัน”
หวังซิ่งจยาหมอบอยู่ตรงพื้นเบื้องหน้า ร่างสั่นเทาอย่างรุนแรง
ภายในลานเรือนเงียบเชียบยิ่ง
มีบ่าวไพร่ที่แอบมามุงดูตามมุมต่าง ๆโดยรอบจำนวนไม่น้อย ครั้นได้ยินก็ใจกระตุกวูบเช่นเดียวกัน คุณหนูรองผู้นี้คล้ายเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง วันหน้าหากผู้ใดไม่ตั้งใจปรนนิบัติรับใช้ ไม่แน่ว่าอาจกลายเป็นเหมือนพวกที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นเหล่านี้ ย่อมต้องรับผิดชอบผลของการกระทำ
เจียงเสวี่ยหนิงหยิบ ‘สมุดบัญชี’ เล่มนั้นขึ้นมา จากนั้นจึงสาวเท้าไปเบื้องหน้าเตาอั้งโล่
ไอร้อนลอยขึ้นมาปะทะใบหน้า
นางโยนสมุดลงไปในเตาอั้งโล่ทันที เปลวเพลิงสีแดงระคนส้มสดใสลามเลียหน้าปกและกลืนกินจนหมดสิ้น แผดเผาทำลายไปอย่างรวดเร็ว
ทุกคนที่คุกเข่าอยู่ด้านล่างล้วนมอ
