เมื่อคำกล่าวนี้หลุดออกมา หวังซิ่งจยาก็ตะลึงงัน
เจียงเสวี่ยฮุ่ยที่ยืนอยู่ด้านข้างกับสาวใช้ประจำตัวของนางก็ยิ่งมีสีหน้าราวกับเห็นผี คล้ายไม่เชื่อว่าคำพูดนี้จะหลุดออกมาจากปากเจียงเสวี่ยหนิงได้ จะไม่เข้าผสมโรงด้วยความเอาแต่ใจก็แล้วไปเถิด ทว่ากลับใช้คำพูดประชดประชันบ่าวที่ตนเองเชื่อใจและโปรดปรานมากเป็นพิเศษด้วยหรือนี่
หนังตาหวังซิ่งจยาเริ่มกระตุก
เดิมทีนางปรนนิบัติพัดวีอยู่ข้างกายเมิ่งซื่อ แต่ก็มิใช่หนึ่งในบ่าวไม่กี่คนที่เมิ่งซื่อไว้เนื้อเชื่อใจ สี่ปีก่อนได้รับคำสั่งให้ไปทงโจวเพื่อรับตัวเจียงเสวี่ยหนิงกลับจวน นางดูออกตั้งแต่ตอนนั้นแล้วว่าเจียงเสวี่ยหนิงควบคุมได้ง่าย อายุยังน้อย โลกทัศน์ตื้นเขิน แม้มีสถานะสูงส่ง แต่กลับเติบโตอยู่ที่บ้านนอก ไม่รู้จักผู้ใดในจวน ครั้นมาถึงเมืองหลวงแล้วย่อมหวาดกลัวและอยู่ไม่เป็นสุขแน่
ด้วยเหตุนี้ระหว่างทางนางจึงประจบเอาใจเจียงเสวี่ยหนิงสารพัดอย่าง
จริงดังคาด หลังจากกลับถึงจวน แค่นางแอบแย้มพรายต่อเจียงเสวี่ยหนิงเล็กน้อย เจียงเสวี่ยหนิงก็ไปขอตัวนางจากเมิ่งซื่อแล้วนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เรื่องราวน้อยใหญ่ภายในเรือนเจียงเสวี่ยหนิงล้วนมีนางเป็นคนกำกับดูแลทั้งสิ้น
มิหนำซ้ำหลังจากเจียงเสวี่ยหนิงออกไปเที่ยวเล่นกับท่านโหวน้อย ทุกคนภายในจวนได้เห็นคุณหนูรองคราใดต่างก็คร้ามเกรง ผู้ดูแลเช่นนางเลยพลอยมีหน้ามีตามากขึ้นเป็นธรรมดา
แต่นางคิดไม่ถึงอย่างยิ่งว่า วันนี้เจียงเสวี่
