อกมา
หวังซิ่งจยาเบิกตาโพลง ทำท่าประหลาดใจจนเกินจริง “ทะ ทำไมถึงไม่มีรอยแตกแล้วล่ะ?”
เจียงเสวี่ยหนิงมองนางเล่นละคร
หวังซิ่งจยาครุ่นคิด ไม่นานนักก็เผยสีหน้าว่าเข้าใจแล้วพร้อมหัวเราะแก้เก้อ “ดูความจำของบ่าวสิเจ้าคะ เมื่อวานช่วยเก็บโต๊ะเครื่องแปั้งของคุณหนูรอง บ่าวกลัวว่าจะทำให้กำไลที่บ่าวเพิ่งเลี่ยมมาเสียหาย เลยถอดวางไว้ด้านข้าง คิดว่าคงเผลอจำสับสนกับกำไลวงนั้นของคุณหนูรอง พอจัดของเสร็จแล้วจึงเผลอหยิบติดมือและสวมผิดไป บ่าวก็ว่าเหตุใดกำไลวงที่สวมอยู่ถึงได้เรียบลื่นมากเช่นนี้ รู้สึกว่าพอสวมแล้วก็คึกคักกระปรี้กระเปร่าไม่เหมือนเดิม ที่แท้ก็เป็นของดีของคุณหนู ได้อาบไล้กลิ่นอายเซียนของท่านนี่เอง!”
ฟังเอาเถอะ เกรงว่าผู้เชี่ยวชาญด้านการประจบสอพลอก็ยังพูดจารื่นหูเท่านี้ไม่ได้เลย!
และเมื่อลองเปรียบเทียบท่าทีที่นางมีต่อเจียงเสวี่ยฮุ่ยกับที่มีต่อตนอีกครา เจียงเสวี่ยหนิงก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดชาติที่แล้วตนถึงขอตัวนางมาจากเมิ่งซื่อ ทั้งยังปล่อยให้อีกฝั่ายวางอำนาจบาตรใหญ่
เจียงเสวี่ยหนิงยิ้มเล็กน้อย “ที่แท้ก็เป็นกำไลของข้าจริงด้วยสินะ?”
“ต้องโทษที่บ่าวอายุมากสายตาเลยไม่ค่อยดีจนหยิบผิดไป ยังเป็นคุณหนูรองที่มีเนตรทิพย์ดูออกตั้งแต่แรก มิเช่นนั้นหากบ่าวได้รับข้อกล่าวหาว่าแอบลักสิ่งของของท่านไป ต่อให้กระโดดลงแม่น้ำหวงเหอก็ไม่อาจชำระล้างมลทินได้แล้วจริง ๆ เจ้าค่ะ!”
นางแสดงท่าทีซาบซึ้งในบุญคุณเนื่องจากเจียงเ
