ข้างกันนั้น ชายผู้หนึ่งซึ่งแผ่ปราณปีศาจจากร่างส่งกระแสปราณ “เราจะอยู่เช่นนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว ต้องหาทางหนี เราเป็นถึงยอดฝีมือระดับเซียนแต่ต้องมาทำตัวเช่นสัตว์เลี้ยง เช่นนี้ทนได้หรือ?”
มันเป็นยอดฝีมือจากเผ่าภูตอสรพิษสองหัว ไม่เต็มใจอยู่ในอาณัติมนุษย์ซึ่งยังไม่บรรลุเซียนเช่นนี้
สุนัขต้าเฮยขยำจอกสุราแตก ข่มเขี้ยวเอ่ยว่า “เจ้าคิดว่าข้าไม่อยากหนีหรือ? คำถามอยู่ที่จะหนีอย่างไรต่างหาก ไม่เห็นตรวนรอบคอข้าหรือไร?”
“เจียงผิงอันสารเลวนั่นไม่รู้ว่าไปได้ตรวนเช่นนี้จากที่ไหน มันผนึกข้าเสียอยู่หมัด ดูจะเป็น ‘ตรวนสยบมาร’ อันสาบสูญซึ่งเด่นด้านการข่มฤทธิ์มารร้ายอย่างพวกข้า”
มิใช่ว่ามันไม่อยากหนี แต่หนีไม่ได้เลยต่างหาก
ภูตอสรพิษสองหัวเอ่ยต่อ “ข้ามีวิชาเซียนที่สามารถสูบพลังเซียนของผู้อื่นมาเสริมฤทธิ์ตัวเองได้ในเวลาสั้น ๆ เจ้าจ่ายพลังเซียนให้ข้า ข้าจะทำลายผนึกในตัวแล้วช่วยเจ้าปลดตรวนรอบคอให้”
“เจ้าคงมิได้รอให้ข้าช่วยเจ้าปลดผนึกก่อน แล้วเล่นงานข้าหรอกนะ?” สุนัขต้าเฮยจ้องอีกฝ่ายอย่างระแวง
