บทที่ 847 ยอดฝีมือจากเขตหวงห้ามโกลาหลเคลื่อนไหว
ภพแร้นแค้นซึ่งเดิมเต็มไปด้วยชีวิต บัดนี้กลายเป็นขุมนรกจากการปรากฏของอำนาจโกลาหลห้าสี
ไม่ว่าอำนาจโกลาหลผ่านที่ใด ทั้งบรรพตลำธาร พฤกษามวลชีวิตล้วนแหลกสลายกลายเป็นพลังให้มันกลืนกิน
ผู้ฝึกตนจำนวนมากสัมผัสภัย หนีตายกันจ้าละหวั่น
“เกิดอะไรขึ้น! ใครกันโจมตีข้า!”
“ศัตรูบุก! ศัตรูบุก! เปิดค่ายกลคุ้มกัน!”
“ค่ายกลคุ้มกันหยุดไม่ได้! นี่เป็นพลังโกลาหล!”
“ข้าไม่เคยทำอะไรเลวทราม ไฉนต้องมาฆ่ากันด้วย!”
เสียงแผดร้องระงมไปทั่ว
ผู้ฝึกตนทั้งหลายพยายามหาทางหนี แต่ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามเพียงไร ก็มิอาจพ้นพลังโกลาหลระดับเซียนนี้ไปได้
ร่างของพวกเขาสลายแหลกภายใต้อิทธิพลพลังโกลาหล ผสานเป็นหนึ่งกับพลังโกลาหลนั้น เหลือไว้เพียงเสียงกรีดร้องสะท้อนก้อง
มารดาผู้หนึ่งรู้ว่าตนมิอาจหนี ก็กอดบุตรีไว้แน่นพลางร่ำไห้
เด็กหญิงน้อยหารู้ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น นางเช็ดน้ำตาให้มารดาด้วยมือน้อยอวบอ้วน เอ่ยขึ้นเสียงเจื้อยแจ้ว “แม่ร้องไห้ทำไมหรือ ภายหน้าเป่าเอ๋อร์จะไม่ทำให้แม่โมโหแล้วนะ”
