ดวงตาชุ่มน้ำของผู้เป็นมารดามองบุตรีในอ้อมแขนอย่างนุ่มนวล “แม่มิได้โกรธ เป่าเอ๋อร์ หากมีชาติหน้า เรามาเป็นแม่ลูกกันอีกเป็นไร?”
เด็กหญิงแย้มยิ้มยินดี “แน่นอน! เป่าเอ๋อร์อยากจะเป็นลูกแม่ไปตลอดเลย ไม่ว่าชาตินี้ ชาติหน้า หรือชาติหน้า ๆ ไปอีก…”
แสงโกลาหลสาดผ่านสองแม่ลูก ทำให้พวกนางกลายเป็นพลังสลายไปในฟ้าดิน
ผู้ฝึกตนชายหญิงคู่หนึ่งเหินหนีสุดชีวิต ทว่าแสงโกลาหลเบื้องหลังพวกเขาไวเกินกว่าจะหนีพ้น
ฝ่ายชายยิ้มขมขื่น ทราบจุดจบของเขาแล้ว จึงกล่าวกับผู้ฝึกตนหญิงข้างตัวเขา “ศิษย์พี่หญิง อาจกะทันหันไปสักหน่อย และอาจทำให้เจ้าโมโห แต่หากข้ายังไม่พูดก็คงไร้โอกาสแล้ว ที่จริง… ข้าชอบศิษย์พี่หญิงมาตลอดเลย”
หยาดน้ำตาอาบแก้มขาวของผู้ฝึกตนหญิง ร่ำไห้พลางตำหนิ “เจ้าคนตัวเหม็น ทำไมไม่พูดให้มันเร็วกว่านี้ เจ้าคิดว่าที่ข้าหาคู่บำเพ็ญมาตลอดนี่ทำไปทำไมยะ!”
ผู้ฝึกตนชายผงะไปประเดี๋ยวหนึ่งแล้วจึงถึงบางอ้อ เขากำหมัดแล้วแผดเสียงใส่แสงโกลาหลอย่างเดือดดาล “ถึงเหลาจื่อจะไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใคร มาโจมตีเราทำไม แต่ก็สมสู่แม่เจ้า!”
