เจียงผิงอันตามคนเหล่านั้นออกจากภพ มองไล่หลังพวกเขาจากไป
ยามคนเหล่านั้นจรจาก เจียงผิงอันก็ปาดเหงื่อบนหน้าผาก ผ่อนหายใจโล่งอกหนักหน่วง
ใจหายใจคว่ำหมด สีหน้าแววตายอดฝีมือระดับเซียนสวรรค์นั่นทำเขาเข่าเกือบทรุด
หากมิใช่ได้ผู้อาวุโสเต่าเทวะช่วยไว้ เขาคงหนีเตลิดไปแต่แรกแล้ว
ต่อให้เขาบรรลุเซียน เขาก็ยังเป็นเซียนระดับต่ำที่สุดในขณะนี้ หากมิได้พลังแห่งภพภูมิ นิ้วเดียวของยอดฝีมือขอบเขตเซียนสวรรค์ก็บี้เขาตายได้
โชคยังดีที่อีกฝ่ายไปกันแล้ว
“ผู้อาวุโส ในเมื่อท่านใช้พลังของทั้งภพภูมิได้ เหตุใดท่านจึงมายึดติดกับข้า ไม่ลงมือเองล่ะขอรับ?”
เจียงผิงอันรู้สึกว่าการกระทำของเต่าเทวะนั้นไม่จำเป็นเลย เขาควบคุมพลังแห่งภพภูมิได้แท้ ๆ แต่กลับเอามาให้เขาใช้
เต่าเทวะแปรเป็นลำแสง คืนร่างกลับมาแล้วพูดอย่างสุขุม
“ข้าใช้พลังแห่งภพภูมิมิได้ ผู้ที่ใช้พลังแห่งภพภูมิได้จริง ๆ น่ะคือเจ้าต่างหาก”
สีหน้าของเจียงผิงอันดูพิกล “ผู้อาวุโส พลังแห่งภพภูมิอยู่กับท่านแท้ ๆ ขอรับ ท่านผสานพลังกับข้า มันก็เป็นพลังของท่านอยู่ดี”
