บทที่ 82 จู่ ๆ ก็ท้องสามเดือน (2)
หญิงสาวที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน เจ้าของรูปร่างสูงเพรียวและหน้าตาสวยงามก็คือ โจวลี่ลี่
เธอเป็นคนสาย แต่เพราะโดนอารมณ์ครอบงำ ทำให้ความงามของเธอถูกทำลาย
ระหว่างนั้นเองโทรศัพท์ของโจวลี่ลี่ก็ดังขึ้น และหลังจากรับสาย เธอก็รีบร้อนออกไป แต่ก่อนออกไปก็ยังไม่วายหันมาเตือนเฝ่ยไป๋ลู่ว่า อย่าได้เปิดหน้าต่างมั่วซั่ว
ถ้าเฝ่ยไป๋ลู่เชื่อฟังโจวลี่ลี่ละก็ แซ่ของเธอคงไม่ใช่แซ่เฝ่ย
เมื่อโจวลี่ลี่เดินออกจากห้องผู้ป่วย เฝ่ยไป๋ลู่ก็เปิดหน้าต่าง
“ภายในอาคารโดยเฉพาะอย่างยิ่งในสถานที่อย่างห้องผู้ป่วยควรจะมีลมโกรกให้มาก ไม่อย่างนั้นชี่จะไม่หมุนเวียนเสมือนน้ำนิ่ง ทำให้ชี่เสื่อมลงได้ง่าย และหากอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่กลมกลืนกันเป็นเวลานานก็ย่อมประสบกับปัญหา”
จากนั้นเฝ่ยไป๋ลู่ชี้ไปที่ดอกป๊อปปี้สีแดงเพลิงบนโต๊ะข้างเตียง “ไม่ควรวางดอกไม้นี้ไว้ตรงหน้าผู้ป่วย หากไม่รู้ความหมาย”
ดอกป๊อปปี้มีเรื่องเล่าอยู่เบื้องหลัง ตามตำนานเล่าว่า หลังสนมหยูจี*[1]เสียชีวิต เซี่ยงอวี่หรือฌ้อปาอ๋อง*[2] ได้ตัดศีรษะของนางแล้วผูกไว้กับเข็มขัดแล้วนำติดตัวไว้ เมื่อพ่ายแพ้สงครามที่เมืองไกเซี่ย*[3] ศีรษะของหยูจีก็ถูกฝังไว้ที่ตรงนั้น
ปีต่อมา บริเวณที่ศีรษะของหยูจีถูกฝังก็มีดอกไม้สีแดงชนิดหนึ่งบานสะพรั่งเต็มไปหมด ผู้คนจึงตั้งชื่อว่า ดอกสนมหยูคนงาม หรือดอกป๊อปปี้ ว่ากันว่าสีแดงสดนั้นถูกย้อมด้วยเลือดของสน
