มหยูจี
หากในเวลาปกติจะซื้อดอกป๊อปปี้มาตกแต่งบ้านก็ไม่เป็นไร
แต่ในห้องผู้ป่วยที่ชี่อ่อนแอและปั่นป่วน จำเป็นต้องใส่ใจเล็กน้อย
ผู้เฒ่าหลินไม่รู้ว่ายังมีรายละเอียดซับซ้อนมากมายขนาดนี้ เขาจึงรีบย้ายดอกไม้ออกจากห้องผู้ป่วย พอคิดว่าใครเป็นคนนำดอกไม้มา ทันใดนั้นก็โกรธมากทันที
“อาจจารย์ ฉันขอโทษจริง ๆ ทั้งหมดเป็นลูกชายที่ไม่ได้ความของฉันก่อเรื่องขึ้นเอง!”
ผู้เฒ่าหลินโกรธจนทุบหน้าอก “วันที่สามที่เจี้ยนลี่นอนหมดสติ ผู้หญิงที่ชื่อโจวลี่ลี่คนนี้ก็มาหาถึงที่บ้าน พวกเราไม่แน่ใจว่าเด็กในท้องของเธอคือลูกของเจี้ยนลี่หรือไม่ แต่เราก็ให้เธออยู่ที่นี่ต่อเพื่อป้องกันไว้ก่อน”
หากหลินเจี้ยนลี่ไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย เด็กคนนี้อาจจะเป็นสายเลือดหนึ่งเดียวของเขา
“ผลกลายเป็นว่าโจวลี่ลี่คนนี้อาศัยลูกของเธอวางอำนาจบาตรใหญ่ แม้แต่ฉันก็ไม่อยู่ในสายตา” ผู้เฒ่าหลินกัดฟันกรอด “เธอไม่ยอมให้เราเปิดหน้าต่าง แล้วเธอก็ยังเป็นคนนำดอกไม้พวกนี้มาด้วย! เธอต้องการจะทำอะไรกันแน่?”
เป็นไปได้ไหมว่าต้องการฆ่าหลินเจี้ยนลี่ แล้วอาศัยลูกเพื่อยกสถานะตัวเองให้มั่นคง?
เฝ่ยไป๋ลู่พยักหน้าเล็กน้อย ไม่พูดอะไรอีก แล้วหันไปดูอาการของหลินเจี้ยนลี่
รอยบนคอหลินเจี้ยนลี่หายไปแล้ว ภายนอกก็ไม่ได้รับบาดเจ็บ
สีหน้าของเขาเป็นปกติ หากเป็นคนที่ไม่รู้เรื่องคงเข้าใจผิดคิดว่าเขากำลังนอนหลับสบาย
“อาจารย์ อาการของเขาเป็นยังไงบ้าง?” ผู้เฒ่าหลินรู้สึกเป็นกังวล
เฝ่
