เปิดเอง แล้วจะทำไม?” มีคนนอกปรากฏตัว ผู้เฒ่าหลินจึงซ่อนความตื่นตระหนกเมื่อครู่เอาไว้
เขาทำหน้าบอกบุญไม่รับแล้วกวาดสายตามองชายที่อยู่ด้านหลังโจวลี่ลี่ “ไม่ว่าเจี้ยนลี่จะอยู่หรือตายก็เป็นเรื่องของตระกูลหลิน คุณโจวพาอาจารย์ที่เธอเชิญมาออกไปเถอะ! จากนี้อย่ามาที่นี่อีก!”
“ท่านผู้เฒ่า ในท้องของฉันมีลูกของเจี้ยนลี่อยู่! เจี้ยนลี่คือพ่อของลูกฉัน แล้วทำไมฉันถึงจะมาที่นี่ไม่ได้?”
โจวลี่ลี่ใช้ลูกไม้เดิม ๆ มาบงการผู้เฒ่าหลิน
ผู้เฒ่าหลินเบื่อหน่ายความรู้สึกที่ถูกบงการเต้มทน เขาพูดอย่างเย็นชาว่า “ใครจะรู้ว่าใช่เชื้อสายของตระกูลหลินหรือเปล่า! ถ้าหากว่าใช่ พวกเราก็ไม่ยอมรับเช่นกัน ถ้าหลินเจี้ยนลี่ต้องตายโดยไม่มีลูก มันก็คือชะตากรรมของเขาเอง!”
โจวลี่ลี่ขมวดคิ้ว
ผู้เฒ่าหลินให้ความสำคัญกับลูกหลานอย่างมาก ทำไมจู่ ๆ ถึงพูดว่าไม่ยอมรับลูกในท้องของเธอได้ล่ะ?
การเปลี่ยนแปลงแบบนี้…
ทันใดนั้นเธอก็คิดถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง พลันหันขวับ มองไปที่เฝ่ยไป๋ลู่ด้วยความสงสัย “หรือว่าเธอเองก็ท้องลูกของหลินเจี้ยนลี่ด้วย?”
หลินเจี้ยนลี่เป็นเพลย์บอย เธอท้องได้ ผู้หญิงคนอื่นก็ท้องได้เช่นกัน
แล้วก็มีแค่ในกรณีนี้เท่านั้น ผู้เฒ่าหลินถึงกล้าไม่ให้ความสำคัญลูกในท้องของเธอ!
โจวลี่ลี่มองท้องแบนราบของเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยสายตาอิจฉาและรังเกียจ “ลูกในท้องของฉันอายุสามเดือนแล้ว เติบโตอย่างแข็งแรง จากนี้เจ็ดเดือนจะต้องคลอดออกมาอย่างปลอด
