ร์ตันหยิบแก้วชาดำขึ้นมาจิบ
บุคคลที่เปิดประตูเข้ามาคือปาเชโก้·ดอน รองหัวหน้าแผนกกฎระเบียบ เจ้าของใบหน้าแสนธรรมดาที่ไม่มีความโดดเด่น แต่กลับมอบบรรยากาศอ่อนโยน
“เมื่อคืนหลับฝันดีไหม?” ปาเชโก้ยังคงยืนหน้าประตู ถามทักทาย
“สุดยอด” บาร์ตันไม่เก็บซ่อน
ปาเชโก้พยักหน้า ยิ้มและกล่าว
“ดูเหมือนว่าคุณจะหลุดพ้นจากอิทธิพลของเรื่องนี้แล้ว”
บาร์ตันไม่ได้เล่าถึง ‘ฝันร้าย’ ที่มันเผชิญ เพียงถามกลับไปว่า
“แล้วคุณล่ะ”
“ผมเองก็หลับฝันดีเหมือนกัน” ปาเชโก้ตอนด้วยรอยยิ้ม “ตำรวจเข้ามาทำคดีนี้เต็มตัวแล้ว ได้ยินมาว่าพบตัวแฟร์นันเมื่อคืน แต่ช่างน่าเศร้า ดูเหมือนว่าเขาจะโชคร้าย”
“ขอให้เขาได้พักผ่อนอย่างสงบ” บาร์ตันไม่ได้ขอให้พระองค์อวยพร เพราะแฟร์นันได้หันหลังให้เทพวายุสลาตัน บางที ‘พร’ ของพระองค์อาจเป็นพายุสายฟ้าอันเกรี้ยวกราด
กล่าวจบ มันหวนนึกถึงความช่วยเหลือที่ได้รับจากปาเชโก้ รวมถึงความเป็นกันเองของอีกฝ่าย บาร์ตันจึงถือโอกาสพูด
“วันนี้กินอาหารกลางวันด้วยกันไหม?”
“เลี้ยงไหม?” ปาเชโก้ยิ้ม
“แน่นอน ผมยินดีเสมอที่มีคนแบบคุณเป็นเพื่อน” บาร์ตันลุกขึ้นยืน ทำความเคารพอย่างสุภาพชน
ปาเชโก้พยักหน้ารับ
“ผมจะรอคำเชิญที่แผนกกฎระเบียบก็แล้วกัน… ก่อนเที่ยงเป็นไง?”
“ไม่มีปัญหา” ไม่เพียงจะรู้สึกขอบคุณอีกฝ่าย แต่บาร์ตันยังสัมผัสได้ว่า การได้ทำความรู้จักกับรองหัวหน้าแผนกกฎระเบียบคนนี้ อาจส่งผลดีกับตนในระยะยาว
ยิ่งไปกว่านั้น มันเช
