บทที่ 842 ศึกอันยืดเยื้อ
ในจักรวาลอันดำสนิท เมฆสีทองทอดตัวไร้ขอบเขต พลุ่งพล่านด้วยอำนาจเต๋าเซียน
คลื่นพลังอันชวนขนลุกปะทุจากหมู่เมฆ เจียงผิงอันและร่างสีทองปะทะกันอย่างดุเดือด ไวเสียจนเห็นเพียงแรงระเบิดจากการปะทะของทั้งคู่ มิอาจเห็นร่างของทั้งสองได้
ภายใต้การโจมตีของทั้งสอง สุญตาพังทลาย แสงจากกฎเกณฑ์เรืองรองสารพัดสี สาดส่องฉาบร่างทั้งคู่
นี่คือศึกอันสั่นสะเทือนยุคสมัย สารพัดวรยุทธ์ล้วนถูกตีความถึงขีดสุด ข้ามผ่านระดับที่ปุถุชนพึงมีไปนานแล้ว เกินกว่ากระทั่งยอดฝีมือขอบเขตเซียนมนุษย์ส่วนใหญ่ด้วยซ้ำไป
‘วิชาเทียมเทพสงคราม’ เพิ่มพลังมหาศาล ‘ลวดลายศักดิ์สิทธิ์สายความเร็ว’ และ ‘วิชาปีกเทวะ’ สื่อถึงความเร็วสุดขั้ว ‘คัมภีร์มารกลืนสวรรค์’ ซึ่งกลืนกินได้ทุกสิ่ง…
หากแยกวรยุทธ์ใดไว้ให้คนผู้หนึ่ง คนผู้นั้นก็จะเป็นเลิศในระดับ แทบจะพิชิตศัตรูร่วมระดับได้ทั้งสิ้น
แต่ยามนี้ วรยุทธ์ทั้งหมดรวมอยู่ที่คนผู้เดียว ไม่สิ ต้องบอกว่าอยู่บนตัวคนทั้งสองต่างหาก ร่างสีทองซึ่งสู้กับเจียงผิงอันอยู่ก็มีวรยุทธ์เหล่านี้
เจียงผิงอันผู้สุขุมเสมอมา ขณะนี้ใบหน้าบิดเบี้ยวยิ่ง
