บทที่ 841 เริ่มเผชิญทัณฑ์
เมื่อเหินขึ้นสู่เบื้องลึกของจักรวาล เจียงผิงอันพลันนึกอะไรได้ แล้วหันมามองผู้อาวุโสเต่าเทวะที่ตามมา
“ผู้อาวุโส ภพแห่งนี้มีกำแพงกั้นภพที่มหาจักรพรรดิทิ้งไว้ หากข้ามิอาจข้ามพิบัติบรรลุเซียนได้ มันจะเกิดผลกระทบใดต่อข้าหรือไม่ขอรับ?”
เรื่องนี้แหละที่ทำให้คนอื่น ๆ มิอาจบรรลุเป็นเซียนกันได้
“เต๋าของเจ้าแตกต่างจากเซียนทั่วไป ข้อจำกัดนี้ไม่มีผลกับเจ้าหรอก” เต่าเทวะแปรลักษณ์เป็นชายชราผู้แบกกระดองเต่าไว้เบื้องหลัง ร่างของเขาผอมแห้งง่อนแง่น
เมื่อกังวลสุดท้ายปลาสนาการ เจียงผิงอันก็ยืนกลางสุญตาเวิ้งว้าง เส้นผมพลิ้วสะบัด สายตามั่นคง
หลังจากเตรียมตัวมาพันปี เขาหาที่พัฒนาตัวเองไม่ได้แล้ว รอคอยก็เพียงโอกาส
ผู้คนกล่าวกันว่าโลกหล้าไร้สิ่งใดมืดแปดด้าน ทุกสิ่งล้วนมีโอกาสรอดอยู่เสมอ แต่โอกาสรอดนี้มันคว้ายากเท่านั้นเอง
เจียงผิงอันคาดเดาว่าภพแร้นแค้นคือโอกาสรอดสุดท้ายของเขา
อีกสิบปีให้หลัง ยอดฝีมือจากภพเซียนจะมาถึง หากเขาพ้นทัณฑ์สำเร็จ จากวาทะของผู้อาวุโสเต่าเทวะ เขาจะปกป้องภพแร้นแค้นได้