หากเจียงผิงอันพ้นพิบัติได้สำเร็จ เขาก็จะสามารถได้รับการยอมรับจากเต๋าเซียน สามารถควบคุมแก่นรากฐานปฐมกาล ยืมพลังของทั้งภพภูมิมารับมือเซียนสวรรค์ได้
หากเจียงผิงอันล้มเหลว… นี่ก็จะเป็นจุดจบประวัติศาสตร์ของภพแร้นแค้น
แต่เต่าเทวะก็ทราบว่าโอกาสสำเร็จของเจียงผิงอันริบหรี่ยิ่ง อาจกล่าวได้กระทั่งว่าไม่มี
นิกายเทวมารแดนอุดร เจียงเสียวเสวี่ยเงยหน้ามองแสงทองบนฟ้า มือกำชายอาภรณ์ ใบหน้าเปี่ยมความกังวล “ทัณฑ์เซียนของท่านพ่อดูน่ากลัวนัก ไม่รู้จะกินเวลานานเพียงไร”
“ห่วงอะไรเล่า ท่านพ่อต้องทำสำเร็จแน่ ๆ” แม้ปากเจียงเมี่ยวอีจะพูดเช่นนี้ แต่สีหน้าของนางหักหลังนาง ชี้ชัดว่านางก็กังวลไม่ต่างกัน
“เอาล่ะ หยุดพูดได้แล้ว ได้เวลาส่งพวกเจ้าไปภพบุกเบิกกันแล้วนะ”
เฉียนฮวั่นโหรวเดินมาพูดกับทั้งสอง
ก่อนเจียงผิงอันจะไปเผชิญทัณฑ์ เขาส่งอ่างสัมฤทธิผลให้นาง วานนางให้เคลื่อนย้ายเหล่าบุคคลสำคัญใกล้ตัว
นางคือหนึ่งในน้อยคนที่รู้ว่าภพแร้นแค้นจะต้องเผชิญสิ่งใด
“ข้าอยากรอจนกว่าท่านพ่อจะผ่านทัณฑ์ได้แล้วค่อยไป” เจียงเมี่ยวอีกอดเสี่ยวไป๋พลางว่า
“พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจหรอกนะ”
