ันก็มองว่า เวรกรรมในคราวนี้ก็นับว่าเหมาะสมแล้ว สำหรับโจรสลัดผู้เคยปล้นคนบริสุทธิ์
เสื้อผ้าในกระเป๋าเดินทางเป็นชุดของเมื่อคืนซึ่งถูกพับเก็บไว้หลังจากอาบน้ำ ย้อนกลับไปตอนนั้น ไคลน์รู้สึกขี้เกียจเล็กน้อย จึงซักแค่กางเกงใน
อดทนไว้… ห้ามสติแตก… อดทนไว้… ห้ามสติแตกเด็ดขาด!
เดนิสสะกดจิตตัวเองพลางเดินเข้าไปใกล้กระเป๋าหนังของเกอร์มัน·สแปร์โรว์ และเปิดหยิบเสื้อผ้าสกปรกออกมาวางเรียง
ผ่านไปสักพัก ขณะเดนิสกำลังตั้งใจซักผ้าอยู่ในห้องน้ำ เสียงเคาะประตูห้องดังแว่ว
ไคลน์เดินไปเปิดประตู และพบว่าเป็นดอนน่ากับแดนตัน
“คุณลุงสแปร์โรว์ หนูไม่ได้รบกวนใช่ไหม” ดอนน่ากลอกตาอย่างน่าเอ็นดู
“ไม่” ไคลน์ยิ้มและเปิดทางให้
เด็กน้อยทั้งสองเดินเข้ามาด้านใน ก่อนจะหันไปเห็นเดนิสกำลังก้มหน้าซักผ้าในห้องน้ำ
“ไม่มีคนใช้หรือครับ” แดนตันถาม
“ไม่ได้พามาด้วย” ไคลน์ตอบแทนเดนิส
ดอนน่าขมวดคิ้ว
“แต่บัตรโดยสารชั้นหนึ่งมีแม่บ้านคอยซักผ้าให้ไม่ใช่หรือคะ คิดราคาตามจำนวนถังผ้า”
ขณะเด็กสาวซักถาม เดนิสพลันชะงักมือ
มันเอาแต่โมโหจนลืมไปเสียสนิท
เดนิสรีบสะบัดมือให้แห้งและหันมาพูดกับเกอร์มัน·สแปร์โรว์ด้วยรอยยิ้มท่วมใบหน้า
“ฉันให้แม่บ้านซักได้ไหม”
ไคลน์ไม่ใจดำนัก เพียงยิ้มตอบ
“ฉันสนแค่ผลลัพธ์”
ฟู่ว! เดนิสทำหน้าโล่งใจสุดขีด
บทสนทนาของทั้งคู่ทำให้เด็กหญิงดอนน่าเริ่มพบความผิดปรกติ จึงถามหันมาไคลน์อย่างสงสัย
“ลุงสแปร์โรว์ ลุงคนนี้ไม่ใช่เพื่อนหรื
