อคะ? แล้วทำไมหน้าตาของเขาถึงเปลี่ยนไปจากในห้องอาหารมาก”
ไคลน์นั่งลงบนเก้าอี้ตัวใกล้ ตามด้วยการเล่าอย่างเป็นกันเอง
“ความจริงแล้ว เรียกเขาว่าเชลยศึกคงจะเหมาะกว่า”
“เชลยศึก?” แดนตันจ้องมองเดนิสหัวจรดเท้าด้วยสายตามึนงง พลางสงสัยว่าคุณลุงทั้งสองไปทะเลาะกันตอนไหน
เมื่อหายค้างคาใจ ดอนน่ายิ้มและซักถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง
“เขาเป็นโจรสลัดใช่ไหมคะ”
“ถูกต้อง” ไคลน์พยักหน้า
“โจรสลัดกะโหลกแดงหนีไปเพราะกลัวคุณลุงสแปร์โรว์ด้วยใช่ไหมคะ” ดอนน่าถามต่อ
ไคลน์เหลือบมองเดนิสด้วยหาตา และมอบคำตอบโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า
“พูดแบบนั้นก็ไม่ผิด”
เมื่อปมความสงสัยทั้งหมดถูกไขกระจ่าง ดอนน่าเผยรอยยิ้มพึงพอใจ และหันไปจ้องเดนิสพลางหรี่เสียงถาม
“คุณลุงสแปร์โรว์ คุณลุงคนนี้มีชื่อไหมคะ แล้วเขาค่าหัวเท่าไร”
ไม่ได้เด็ดขาด! จะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าฉันกำลังตกอยู่ในสภาพน่าสมเพชเช่นนี้!
เดนิสรีบอ้าปากตอบ
“ฉันชื่อซีค!”
ไคลน์กล่าวแทรกด้วยเสียงล่องลอย
“เขาชื่อเดนิส”
“เดนิส…” ดอนน่ากับแดนตันเพียงมองหน้ากันโดยไม่กล่าวสิ่งใด
สองพี่น้องไม่อยู่นานนัก พวกเธอรู้สึกว่าสายตาของคุณลุงโจรสลัดแฝงความเกรี้ยวกราดไว้มากเกินไป
เมื่อกลับถึงห้อง 305 และเห็นบิดากับลุงคนอื่นกำลังคุยเรื่องโจรสลัด ดอนน่าแอบแทรกถามอย่างไร้เดียงสา
“หนูได้ยินคนข้างนอกพูดถึงเดนิส เขาดังมากรึเปล่าคะ?”
“เดนิส… คงเป็นเดนิส·เพลิงพิโรธ ลูกน้องของพลเรือโทธารน้ำแข็ง สรั่งเรือลำดับสี่แห่ง
