รูสึกคลายกับถูกสัตวประหลาดจองมอง พลันมลายหาย แฮมิลตันถอนหายใจยาวดวยรางกายสั่นระริก มันไมกลาแหกปากรองตะโกนอยางบุมบาม ทําเพียงซักถาม โดยมีเหงื่อเม็ดใหญผุดขึ้นกลางใบหนา “แกเปนใคร ตองการอะไร” “นักลา” ไคลนตอบเสียงเรียบ “ไดยินวาแกมีเสนสายกับ กลุมโจรสลัด ฉันอยากฟงสถานการณลาสุดของพวกมัน” “ฉันไมได…” ฉลามขาวรีบปฏิเสธตามจิตใตสํานึก แตทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวคูสนทนาคลายกับมีดวงตา ของอสุรกายหิวโหยจองมองกลับมาอีกครั้ง ราวกับดวงตาของ ชายผมทองกําลังสองแสงสีแดงเขม ไคลนกลาวตอไปอยางเย็นชาตามลักษณะนิสัยของเกอรมัน· สแปรโรวในอุดมคติ “แกมีสองตัวเลือก หนึ่ง พูดความจริง สอง ถูกเชือดและพูด ความจริง” ฆาทิ้งและสื่อวิญญาณ…? แฮมิลตันยอมเคยไดยินขาวลือของพลังสื่อวิญญาณคนตาย มาบาง จึงกลืนน้ําลายคําโต “ก…แกจะอยากรูไปทําไม” ไคลนยิ้มสุภาพ “ฉันคือนักลา… ปรารถนาคาหัวพวกมัน” แฮมิลตันเริ่มสัมผัสไดวา รอยยิ้มออนโยนของชายตรงหนา กําลังเปยมไปดวยความวิกลจริต จึงอุทานอยางหวาดผวา “ก…แกเสียสติไปแลวรึไง! ฉันเคยเห็นนักผจญภัยโงเขลา มาแลวนับไมถวน! ทุกคนถูกสงลงไปนอนจมกนทะเลอยางนา สมเพช! จริงอยู การฆาโจรสลัดสักคนไมใชเรื่องยากเย็นอะไรนัก แตแกรับมือกับการลางแคนอยางไมมีวันจบสิ้นไดหรือ… โสเภณี ในผับอาจดูไมมีพิษภัย แตสวนใหญเปนสายขาวใหโจรสลัด ทั้งสิ้น! พวกพองของแก วันดีคืนดีจะถูกติดสินบนและหันมา แทงขางหลัง! โจรสลัดจะสืบหาตําแหนงของแกจนพบและล
