ใครกัน? ไคลน์หันขวับไปทางประตูชายหนุ่มรู้สึกเหมือนตนกำลังปั่วยเป็นโรคกลัวเสียงกริ่งบ้านคล้ายกับโรคกลัวเสียงโทรศัพท์ซึ่งมันเคยประสบขณะอยู่โลกเก่า!ไคลน์วางหนังสือพิมพ์ลงและก้มมองชามอาหารอันว่างเปล่า สะอาดเกลี้ยงเกลาไม่หลงเหลือแม้แต่น้ำซุป ก่อนจะลุกยืนและเดินไปทางประตูบ้านยังไม่ทันได้ใช้มือจับลูกบิด ภาพนิมิตของผู้มาเยือนก็ปรากฏในสมองศัลยแพทย์อลันไม่ทำงานทำการบ้างหรือไง…?ไคลน์พึมพำหัวเสียพลางหมุนลูกบิด“อรุณสวัสดิ์ อลัน วันนี้หมอกเข้มจังเลย”ชายหนุ่มยิ้มรับ
อลันยังคงสวมสีหน้าเย็นชาเหมือนทุกที่ แต่แววตากำลังเผยความหวาดกลัวและวิตกกังวลพอสมควรอีกฝั่ายใช้นิ้วขยับกรอบแว่นสีทอง ก่อนจะกล่าวห้วนเข้าประเด็นโดยไม่ทักทาย“เชอร์ล็อก ผมฝันร้ายอีกแล้ว…ฝันถึงวิล·อัสติน”หือ…? ไคลน์พลันผงะมีบางอย่างไม่ถูกต้อง… กระดาษนกกระเรียนพับของจริงยังอยู่กับเราไม่ใช่หรือ? กระดาษในกระเปั๋าสตางค์ของเขาเป็นเพียงสิ่งเลียนแบบจากเหยี่ยวราตรี แล้วทำไมยังฝันถึงวิล·อัสตินได้อีก? ไม่สอดคล้องกับหลักวิทยาศาสตร์เลยสักนิด… ไม่สิหลักของศาสตร์เร้นลับ…ไคลน์ซักถามเสียงขรึม“เป็นความฝันแบบเดิม?”“ไม่ใช่ คราวนี้ไม่น่ากลัวเท่าของเก่า” อลันเริ่มใจเย็นลง “ผมฝันเกี่ยวกับสุสานกรีน คุณน่าจะรู้จักใช่ไหม”
“อา” ไคลน์ตอบห้วนย้อนกลับไป มันเคยแอบมองกลุ่มเด็กนักเรียนและคาปุสตี้·รีดด์-มือใหม่แห่งวงการศาสตร์เร้นลับ แอบประกอบพิธีกรรมระบำวิญญาณ โดยหลังจาก
