ยังไม่ทันสิ้นเสียง คาพินออกแรงเกาซ้ำอีกครั้งจนเกิดรอยแดงเป็นทางยาวรอยแผลในจุดดังกล่าวเริ่มบวมเปั่ง ผิวหนังกลายเป็นสีใสจนเผยให้เห็นของเหลวสีเหลืองข้นด้านใน“ทำไมถึงคันแบบนี้นะ…” คาพินยิ้ม
มันยังคงเกาในจุดเดิมซ้ำ แต่คราวนี้ออกแรงมากเป็นพิเศษจนแผลบวมมีอันระเบิดกระจาย ของเหลวน่าขยะแขยงกระเซ็นไปทั่วโต๊ะยาวพร้อมกับโชยกลิ่นอุบาทว์เฮรัสหรี่ตาลง ก้มมองเท้าตัวเอง ก่อนจะรีบกวาดมองไปรอบตัว“ฮะฮะ!”“ฮะฮะ! ฮะฮะฮะ!”ทันใดนั้น เสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งพลันดังกังวานทั่วห้องอาหารเฮรัสเริ่มตื่นตัวมันหันไปเห็นคนรับใช้ชายหญิงกำลังกุมท้องหัวเราะโดยไม่สงวนกิริยา พวกมันหัวเราะสะใจเสียจนเหยียดหลังตั้งตรงไม่ได้น้ำตาไหลซึมจากหางตาทั้งสองข้าง ฉากดังกล่าวทำให้ไม่มีใครบนโต๊ะอาหารกล้ากล่าวสิ่งใดออกมาราวกับเป็นปฏิกิริยาลูกโซ่ คนรับใช้อื่นๆ เริ่มพากันอาเจียนเป็นของเหลวสีเขียวขุ่นอย่างไม่หยุดพัก
ไม่มีใครได้รับข้อยกเว้นโครม!เคธี่คว่ำโต๊ะอาหาร ส่งผลให้เครื่องดื่มและอาหารมากมายหล่นกระจัดกระจายจนเจิ่งนองเลอะพื้นมือข้างหนึ่งถือลูกโม่ อีกข้างถือแส้ดำพาร์คเกอร์ลุกยืนเช่นกัน แต่สมองกำลังล่องลอยคิดอะไรเรื่อยเปือย มันจ้องมองคาพินเกาผิวหน้าพลางแหกปากขอความช่วยเหลือ และด้วยเหตุผลบางประการ พาร์คเกอร์กลับมองว่าฉากดังกล่าวช่างน่าพึงพอใจในวินาทีนี้ เฮรัสเริ่มรู้สึกลมหายใจติดขัด มันตระหนักว่าห้องรับประทานอาหารอาจกำลังถูกพิษปริศนาเล่นงาน
