ายุของมันย่างเข้าวัยกลางคนแล้ว…ไคลน์ลงทำนายถามหาคำตอบของข้อสงสัยเหล่านี้ แต่ทั้งหมดก็คว้าน้ำเหลวหลังจากตระหนักว่าพลังวิญญาณของตนเริ่มไม่เพียงพอ มันตัดสินใจยุติความสงสัยไว้เพียงเท่านี้ทุ่มครึ่งสินะ…ชายหนุ่มเน้นย้ำเวลากับตัวเองพลางดำดิ่งกลับสู่โลกความจริง…
ตกเย็นวันเดียวกัน คาพิน ผู้สวมเนกไทหูกระต่ายแม้จะทำตัวตามสบายอยู่บ้าน หรี่ตาลงพลางหันไปจ้องหน้าลูกน้องจากนั้นก็ซักถามเชื่องช้าแต่เย็นชา“ฟาเบียนตายแล้ว?”“ครับบอส” แม้ชายคนนี้จะเป็นลูกน้องคอยรับใช้คาพินมานาน แต่ร่างกายของมันพลันสั่นกลัวอย่างมิอาจหักห้าม“อ็อดเดส บอกกี่หนแล้วให้เรียกฉันว่านายท่าน จำเอาไว้นายท่าน! และในอีกไม่ช้า แกจะต้องเรียกฉันว่าท่านเซอร์”คาพินคลายเนกไทหูกระต่ายเล็กน้อยและใช้มืออีกข้างหยิบซิการ์แท่งหนา“ฟาเบียนตายเมื่อไร ตายได้ยังไง?”“ช่วงบ่ายของวันนี้ครับ ผมส่งเขาไปเขตตะวันออกเพื่อทำงาน แต่กลับกลายเป็นว่า หมอนั่นดันไปมีเรื่องกับคนของแก๊งซีมังเกอร์จนถูกแทงคอตาย…” อ็อดเดสเล่าเสียงสั่น
คาพิน ผู้กำลังก้มหน้าจุดซิการ์ เปล่งเสียงราบเรียบคล้ายกับไม่แยแส“ฟาเบียนยังโง่เขลาไม่เปลี่ยน แต่พวกแก๊งซีมังเกอร์โง่เขลาถึงขั้นไม่รู้ว่าฟาเบียนเป็นสมุนของฉันเชียวหรือ”“ท่านครับ ชาวเขาส่วนใหญ่จะเข้าร่วมแก๊งซีมังเกอร์ทันทีหลังจากย้ายมาอยู่เขตตะวันออก พวกมันปั่าเถื่อน ไม่มีสมองและไม่สนใจว่าใครเป็นใคร” อ็อดเดสรีบอธิบายคาพินพ่นลมเย้ยหยัน“พวกมัน
