ือบเห็นร่างของใครบางคนกำลังย่างกรายเข้ามาหาจากอีกฟากของทางเดินยาวอีกฝั่ายไม่พึ่งพาอุปกรณ์มอบแสง ราวกับสามารถมองผ่านความมืดได้ด้วยตาเปล่าด้วยความช่วยเหลือจากตะเกียง ชายสวมหมวกแก๊ปพบว่าบุคคลดังกล่าวคือหญิงสาวในวัยสามสิบ
สตรีปริศนาสวมหมวกใบเล็กสีน้ำตาลอ่อน เสื้อเชิ้ตสตรีผ้าบางสีขาว และรองเท้าหนังหรูหรายาวถึงเข่าบนใบหน้ามีรอยแผลเป็นเก่า มุมปากยกโค้งพลางเผยรอยยิ้มชายสวมหมวกแก๊ปก้มศีรษะลงด้วยความหวาดกลัวและเปล่งเสียงตะกุกตะกัก“ส…สวัสดีครับ มาดามเคธี่”หญิงสาวเมินเฉย ย่างกรายเข้าใกล้ชายสวมหมวกแก๊ปทีละนิดก่อนจะเดินผ่านไปราวกับเป็นเพียงอากาศธาตุเมื่อสตรีนามเคธี่ลับสายตา ชายสวมหมวกแก๊ปพึมพำเสียงค่อยด้วยสีหน้าฉุนเฉียว“นังตัวดี! ถ้าเป็นบนเตียง ฉันเชื่อเหลือเกินว่าหล่อนจะเร่าร้อนยิ่งกว่าพวกโสเภณี!”มันใช้มือกดเปั้ากางเกงพลางยกตะเกียงสูง จากนั้นก็รีบส่งตัวเองขึ้นจากห้องใต้ดิน…
ชายสวมหมวกแก๊ปพบกับบุรุษสองคนภายในห้องโถงใหญ่สีทองอร่ามคนหนึ่งสูง 1.65 เมตร ลงพุงเล็กน้อย รูปลักษณ์ไม่โดดเด่นแต่ดวงตาแฝงความอำมหิตไม่ปิดบัง อีกคนสูงกว่าเล็กน้อย ราว1.70 เมตร ค่อนข้างชรา บนใบหน้าเผยริ้วรอยเล็กน้อย สันดั้งโด่งนูน ดวงตาสีน้ำตาลเปียมชีวิตชีวา บรรยากาศรอบตัวคล้ายกลับไม่หวาดสิ่งใดบนโลก“สวัสดีครับ มิสเตอร์คาพิน” ชายสวมหมวกแก๊ปโน้มตัวทักทายชายลงพุง ตามด้วยการหันไปกล่าวกับอีกคน“สวัสดีครับ มิสเตอร์พาร์คเกอร์”…ฉากถัดม
