วิหารสุขสงบสวยงามเป็นพิเศษในค่ำคืนปัจจุบัน โดยเฉพาะการมีจันทร์แดงเหนือท้องฟั้าคอยสาดแสงอ่อนโยนลงด้านล่างเลียวนาร์ดเดินเข้าไปในห้องพักเดี่ยวของตัวเองพลางโยนถุงมือแดงลงบนโต๊ะหนังสือมันนั่งลงหน้ากระจกเงาลวดลายซับซ้อนด้วยสีหน้าอึมครึมแสงจันทร์สีแดงนวลจากนอกหน้าต่างกำลังฉายฉาบแผ่นหลังหลังจากความเงียบงันผ่านไปราวสิบวินาที่ ชายหนุ่มกล่าวเสียงค่อยพร้อมกับขบกรามอย่างเจ็บใจ“คุณเป็นปรสิต!”น้ำเสียงเจือความโกรธชัดเจน และยังแฝงมาด้วยความตึงเครียด ผิดหวัง และหวาดกลัวเสียงกึ่งชราของใครบางคนดังสวนขึ้นแทบจะในทันที่“จะพูดแบบนั้นก็ไม่ผิด…”“แล้วคุณต้องการอะไรจากผม!! กลืนกินอายุขัยของร่างต้นเหมือนกับพวกปรสิตอื่น? หรือรอให้ผมแข็งแกร่งขึ้น จากนั้น
ค่อยเขมือบตะกอนพลังไปเป็นของตัวเอง เหมือนกับการเพาะเลี้ยงโอสถแบบมีชีวิต?”เลียวนาร์ดบีบเสียงให้แผ่ว แต่ความโกรธไม่สามารถเก็บซ่อนกันได้เสียงกึ่งชราในหัวพลันคิกคัก“นายเคยคิดมาตลอดไม่ใช่หรือ ว่าการได้พบฉันเปรียบดังวาสนาครั้งสำคัญของชีวิต นายเชื่อโดยไม่เคลือบแคลงว่าตัวเองคือพระเอกของโลกยุคสมัยใหม่… แต่ในความเป็นจริง นายกลับเอาแต่ระแวงในตัวฉันและไม่เคยนำความพิเศษมาใช้ให้เกิดประโยชน์ ถึงแม้ฉันจะยอมสอนเทคนิคสวมบทบาทให้ แต่นายกลับทดลองทำมันเพียงผิวเผิน ไม่ใส่ใจจะย่อยโอสถเลยสักนิดปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างสูญเปล่า ไม่กระตือรือร้นจะพัฒนาตัวเองไปเป็น ‘ฝันร้าย’ จนกระทั่งนายได้เ
