ไคลน์ครุ่นคิดหลายอึดใจ มากด้วยเหตุผลประกอบกับทฤษฎี แต่เช่นเคย ข้อมูลมีน้อยเกินไป จึงไม่สามารถสรุปได้เด็ดขาด ต้องเลือกใช้สมมติฐาน ‘กระแสเวลาของโลกสองฝังไหลเร็วไม่เท่ากัน’ ไปก่อนชั่วคราวโรซายล์มาก่อนเราไม่ถึงหนึ่งปี แต่เวลาของโลกฝังนี้กลับห่างกันเกือบ 200 ปี หมายความว่าถ้าเราหาทางกลับสำเร็จภายใน 200 ปี ก็ยังมีโอกาสได้พบหน้าพ่อแม่อยู่ โลกทางนั้นอาจผ่านไปแค่ไม่กี่ปี.จากสมมติฐานของตน ไคลน์เริ่มมองโลกในแง่ดี สมองเริ่มผ่อนคลาย และมีกำลังในใจการหาทางกลับโลกเก่าแน่นอน มันทราบว่าสมมติฐานดังกล่าวอาจคลาดเคลื่อนเพราะถูกสร้างขึ้นจากข้อมูลเพียงหนึ่งแหล่ง และในปัจจุบันยังไม่สามารถยืนยันได้จะเกิดอะไรขึ้นถ้าโรซายล์ถูกส่งมาทีหลังเรา? นั่นจะหมายถึงอุโมงค์กาลเวลาผันผวน และการกลับไปของเรา ก็ไม่รับประกันว่าจะเป็นยุคสมัยเดียวกับตอนมา.
ไคลน์ราดน้ำเย็นลงบนความหวังตัวเองไดอารีช่วงแรกของโรซายล์เกิดจากการเก็บกดเป็นเวลานานจึงถูกเขียนเบียดเสียดด้วยเนื้อหามากกว่าปรกติ ไคลน์พลิกไปยังหน้าสุดท้ายและอ่านจนถึงสองย่อหน้าล่างสุดของกระดาษ“25 กุมภาพันธ์ โลกนี้ช่างน่าเบื่อ ไม่มีหนังสือพิมพ์นิยายก็น้อยมาก! เราต้องเป็นผู้เปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมการอ่าน!แต่ก่อนจะทำเช่นนั้นได้ ต้องมีเงินจำนวนหนึ่ง ศึกษาวิธีการสร้างกระดาษ ศึกษาหลักการโรงพิมพ์…ในฐานะนักเดินทางข้ามโลก เราต้องดำรงชีวิตด้วยเงินจากพ่อแม่ใหม่ นานทีปีหนจะได้เห็นเหรียญทอง
