คลน์เมื่อเหลือบเห็นสุภาพบุรุษหลบมุมรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย เด็กน้อยทั้งสองเดินเข้ามาซักถามอย่างใคร่รู้“มิสเตอร์โมเรียตี้ คุณเป็นนักสืบใช่ไหม?”“ใช่แล้ว” ไคลน์ยิ้มตอบเด็กหญิงกล่าวอย่างไร้เดียงสา“ช่วยเล่ารายละเอียดคดีให้ฟังหน่อยสิคะ”พี่ชายฝาแฝดของเธอพยักหน้าเชิงเห็นด้วยรายละเอียดคดี?
เอ่อ…คดีในอดีตของเรา ถ้าไม่ใช่การปราบวิญญาณอาฆาตหุ่นเชิด หรือสุนัขปีศาจ ก็จะเป็นการตามหาแมวและจับชู้…ไม่มีอันไหนเหมาะกับเด็กสักอย่าง.ไคลน์ครุ่นคิดสักพัก ก่อนจะหัวเราะ“ได้สิ คดีนี้ข้องเกี่ยวกับสมบัติราคาแพง พนักงานคนหนึ่งเขาเพิ่งกลับจากไบลัมตะวันออก แต่กลับถูกฆ่าตายอย่างเป็นปริศนาภายในโกดังร้าง…”มันขุดคุ้ยโครงเรื่องนิยายนักสืบสมัยโลกเก่ามาเล่า แต่เนื่องจากความทรงจำค่อนข้างเลือนราง จึงเล่าได้เพียงโครงเรื่องหลัก ส่วนรายละเอียดถูกแต่งเติมตามประสบการณ์แต่เด็กเล็กย่อมไม่ใส่ใจความไม่สมจริง ทั้งสองคอยซักถามเป็นระยะว่า ‘แล้วเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้นครับ/ค่ะ’ไคลน์เริ่มผ่อนคลายโดยไม่รู้ตัวจนกระทั่งงานเลี้ยงใกล้จบ ขณะชายหนุ่มกำลังจะกลับบ้านหลังติดกัน มันบังเอิญเห็นเจ้าของงาน สตาร์ลิ่ง·ซาเมอร์ เดินมาส่งด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
“ผมสงสัยมานานแล้ว คุณจัดงานเลี้ยงวันนี้เนื่องในโอกาสใดหรือ” ไคลน์ถามเป็นกันเองสตาร์ลิ่งเงยหน้า พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากอย่างรักษากิริยา“วันจันทร์หน้า แมรี่ถูกเชิญให้ไปร่วมรับประทานอาหารกลางวันก
