นี่มัน…หลังจากเสียงขาดห้วง เดอร์ริคได้สติคืนมาพร้อมกับความรู้สึกว่า มันอยากช่วยอีกฝั่ายแต่ผู้คุมสองคนซึ่งกำลังเดินขนาบซ้ายขวาเด็กหนุ่ม ไม่เปลี่ยนสีหน้าไปจากเดิมเลยสักนิด ประหนึ่งเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ได้เกิดขึ้นจริง และเดอร์ริคมองเห็นภาพหลอนไปเอง“มีคนร้องขอความช่วยเหลือ” เด็กหนุ่มหันไปกล่าวกับอัศวินรุ่งอรุณสองคนอัศวินร่างใหญ่ฝังซ้ายมือ สวมเกราะสีเงินเต็มอัตราศึก ส่งเสียงตอบ“อย่าได้ถูกหลอกเชียว นั่นคืออาการทั่วไปของผู้วิเศษในสภาพใกล้คลุ้มคลั่ง”งั้นหรอกหรือ… พวกเขาร้องขอความช่วยเหลือเพราะไม่อยากกลายเป็นสัตว์ประหลาด… เดอร์ริคครุ่นคิดพลางเห็นใจ
ขณะเกิดอารมณ์ดังกล่าว เสียงมายาในหัวเด็กหนุ่ม ซึ่งเป็นผลพวงจากสภาวะจวนเจียนคลุ้มคลั่ง เริ่มดังแจ่มชัดขึ้นกว่าเดิมหลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าว อัศวินรุ่งอรุณคนเดิมชี้ไปทางประตูบานซ้าย“พักอยู่ในนี้ไปก่อน พวกเราจะนำอาหารและยามาส่งเมื่อถึงเวลา”ขณะกล่าว มันหยิบขวดสีดำเงาออกมายื่นขวดชนิดนี้ถูกสร้างจากกากใยของอาหารหลักประจำเมืองเงินพิสุทธิ์ หญ้าผิวดำกากใยของพืชชนิดนี้ หากทำปฏิกิริยากับของเหลว จะเกิดเป็นแผ่นฟิล์มบางซึ่งมีสรรพคุณกันน้ำและเป็นผนึกเวทมนตร์เดอร์ริคเปิดฝาและดื่มมันเข้าไป ความรู้สึกเย็นวาบเริ่มแล่นผ่านหลอดอาหารลงไปถึงส่วนกระเพาะร่างกายเบาหวิวทันที่ ภาพการมองเห็นอันพร่ามัวเริ่มกลับมาคมชัด โสตประสาทซึ่งเต็มไปด้วยเสียงมายาหลอกหลอนเริ่มเจือจางลง
แก
