ร่ก!เสียงบานประตูเหล็กปิดสนิทและลงกลอนเดอร์ริคเดินเข้ามาในห้องส่วนตัวภาพแรกในการมองเห็นคือ เทียนไขแผ่แสงเหลืองนวล วูบวาบเล็กน้อย กำลังส่องสว่างสว่างและเผยตำแหน่งเครื่องเรือนภายในห้องอย่างชัดเจน ประกอบด้วย ฟูกวางพื้น เก้าอี้ตัวเล็กและโต๊ะสี่เหลี่ยมนอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรอีก แต่บนกำแพงและประตูมีลวดลายซับซ้อนสลัก คล้ายกับห้องถูกผนึกอย่างสมบูรณ์ด้วยสิ่งเหล่านี้เดอร์ริคเริ่มใจเย็นลงจากผลของยา มันนั่งลงบนฟูกโดยไม่คิดให้รกสมอง และทิ้งตัวนอนอย่างผ่อนคลายผ่านไปนานแค่ไหนไม่มีใครทราบ เด็กหนุ่มได้ยินเสียงเคาะบานประตูเหล็ก ‘ตึงตึงตึง’ต้นเสียงไม่ได้มาจากประตูห้องตน แต่เป็นห้องข้างเคียง
เดอร์ริคพยุงตัวนั่งและเงี่ยหูฟัง เสียงร้องโหยหวนและหวีดแหลม ดังปะปนมากับพร้อมเสียงเคาะประตูอันเกรี้ยวกราดเส้นขนทั่วร่างพลันตั้งชัน เดอร์ริครีบตั้งท่าปั้องกันตัวตามสัญชาตญาณทันใดนั้น เสียงเคาะถูกย้ายมาบนผนังซึ่งใช้ร่วมกันระหว่างสองห้อง จังหวะการเคาะเริ่มช้าลง แต่หนักแน่นจนทำให้กำแพงนูนยื่นขณะเด็กหนุ่มเตรียมสวดคาถาอัญเชิญแสงศักดิ์สิทธิ์บรรยากาศรอบตัวพลันสว่างวาบกะทันหัน ราวกับไม่ได้อยู่ในห้องพักผู้ปั่วย แต่เป็นดินแดนด้านนอกซึ่งมีสายฟั้าฟาดผ่าผ่านไปหนึ่งอึดใจ เสียงเคาะประตูเงียบลง ห้องพักผู้ปั่วยใต้หอคอยคู่กลับมาสงบอีกครั้งอย่างไรก็ตาม สุ้มเสียงไม่ได้ดับสนิทโดยสมบูรณ์ ยังเหลือเสียงฝีก้าวดังสะท้อนจากระยะไกล ดึงกึกก้องจน
