ทันใดนั้น ชายสูงวัยผู้มีจอนสีขาวหงอก ก้มหน้าดื่มชาคำใหญ่พลางถอนหายใจยาว“ด้วยความสัตย์จริง ชีวิตของผมดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากแล้ว และยังดีกว่าอีกหลายคนในเขตตะวันออก ยกตัวอย่างเช่น…”มันชี้นิ้วไปทางกลุ่มคนเร่ร่อนซึ่งกำลังนอนเบียดเสียดตรงมุมถนนเพื่อคลายหนาวไคลน์และไมค์หันไปมองตาม ทั้งสองได้พบกับกลุ่มคนจรจัดทุกเพศทุกวัย กำลังนอนแออัดบนพื้นสกปรก จุดดังกล่าวมีกำบังยื่นออกมาเล็กน้อยไว้สำหรับปั้องกันสายลมเย็นมั่นใจได้เลยว่า หากสายลมหนาวเหน็บของปลายฤดูใบไม้ร่วงย้อนกลับมาอีกครั้ง พวกเขาเหล่านี้คงไม่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาอีก
ทันใดนั้น ไคลน์สังเกตเห็นหญิงชราอายุราวหกสิบ เสื้อผ้าเก่าโทรม แต่เนื้อตัวค่อนข้างสะอาด เส้นผมถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบหญิงชราผมขาวมีสีหน้าอิดโรยเฉกเช่นคนจรจัดทั่วไป แต่เธอฝืนใจไม่ไปนอนกองสุมรวมกับคนเหล่านั้น เลือกย่างกรายไปบนถนนอย่างเชื่องช้า สายตาเหลือบมองร้านกาแฟบรรยากาศอบอุ่นเป็นระยะ“เธอเองก็น่าสงสาร” ชายสูงวัยจัดการกับขนมปังดำชิ้นสุดท้ายบนจาน ตามด้วยการถอนหายใจเล็กน้อยขณะจ้องมองหญิงชรา“เธอเคยมีชีวิตแสนสดใส สามีเป็นพ่อค้าธัญพืชมั่งคั่ง มีลูกชายอนาคตไกลหนึ่งคน แต่น่าเสียดาย สามีของเธอประสบภาวะล้มละลายกะทันหัน และเสียชีวิตไปในเวลาถัดมาบุตรชายวัยหนุ่มก็มีชะตากรรมไม่ต่างกันนัก ทิ้งให้เธอต้องเผชิญโลกแสนโหดร้ายตามลำพัง…เธอไม่ใช่คนจรจัดเหมือนพวกเราแค่มองก็เห็นความแตกต่างแล้ว เฮ่อ ห
