ย่างไม่รีบร้อน กิริยามารยาทเป็นไปอย่างสุภาพเรียบร้อยเมื่อสั่งมากินไม่มาก เพียงไม่นาน อาหารในถาดก็หมดลงเธอนั่งดื่มกาแฟในถ้วยจนหมด และกล่าวเชิงขอร้องกับไมค์“อากาศข้างนอกเย็นมาก ดิฉันไม่ได้นอนเต็มอิ่มมานานแล้ว ขอนอนก่อนได้ไหมคะ”“เชิญครับ” ไมค์พยักหน้ารับโดยไม่ลังเลหญิงชรารีบกล่าวขอบคุณนักข่าวหนแล้วหนเล่า ก่อนจะขดตัวนอนบนเก้าอี้และงีบหลับไปด้วยท่าทีผ่อนคลายไมค์หันมาจ้องชายสูงวัยด้านข้างเธอ
“ผมรู้สึกว่าคุณเชี่ยวชาญในย่านนี้เป็นพิเศษ ขอจ้างเป็นไกด์นำทางได้ไหม วันละสามซูลเป็นไง? …อ๊ะ จริงสิ ผมยังไม่ได้ถามชื่อ”ชายสูงวัยรีบส่ายหัว“ม…มากไปแล้วครับ ผมได้รับค่าจ้างเพียงวันละหนึ่งซูลเท่านั้นแม้จะอยู่แต่ในท่าเรือตลอดทั้งวัน…เรียกผมว่าเฒ่าโคห์เลอร์ก็พอ”“ถ้าอย่างนั้น วันละสองซูล ห้ามปฏิเสธ คุณเหมาะสมจะได้รับมันแล้ว” ไมค์ยืนกรานหนักแน่นบทสนทนาเป็นไปอย่างพิสดาร ลูกค้าต้องการจ้างแพง แต่คนบริการกลับต้องการให้ราคาถูกลง ไคลน์ทำเพียงส่ายหัวและจิบกาแฟในแก้วพลางอมยิ้มทันใดนั้น ชายหนุ่มสัมผัสถึงความไม่ชอบมาพากล จึงรีบเปิดเนตรวิญญาณและหันไปมองหญิงชราผู้กำลังนอนขดตัวบนเก้าอี้
ใบหน้าของหญิงชรา ซึ่งเคยดีขึ้นเล็กน้อยจากอุณหภูมิอบอุ่นในร้านและกาแฟ ได้กลับไปขาวซีดอีกครั้ง…สีออร่าหายไปโดยสิ้นเชิง“…” ไคลน์ลุกพรวดพร้อมกับเลื่อนมือไปวางใต้จมูกของหญิงชราเพื่อตรวจสอบลมหายใจเข้าออกขณะไมค์และโคห์เลอร์กำลังประหลาดใจ ไคลน์ก
